Fietstocht Maastricht - Florence (Juli / Augustus 2009)

Dit is het logboek van onze fietstocht in de zomer van 2009, waarbij we van Maastricht, via Florence, tot aan Livorno hebben gefietst. Een afstand van totaal 1650 kilometer op de teller, en waarschijnlijk nog enkele tientallen kilometers daarbuiten. Een iets wat lange afstand voor een vakantie met volle bepakking, maar zeker een reis die de moeite waard is voor ieder die het op kan brengen zo lang op de fiets te zitten. Dit logboek is verdeeld in 30 dagen, zolang als de vakantie heeft geduurd. Meer foto's zijn te vinden in de fotogallery.

DAG 1 - Den haag - Maastricht - Epen

In de ochtend doen we toch nog wat laatste voorbereidingen, zoals het plaatsen van nieuwe achterbanden (schwalbe marathon) en het inpakken van de laatste zaken. Na een treinreis van enkele uren komen we aan in Maastricht en gaan gelijk op zoek naar een supermarkt om nog wat extra proviand in te slaan (voornamelijk water).

Limburg heeft toch wat meer heuvels dan verwacht, en is niet bepaald licht glooiend te noemen zoals in het route-boekje wordt vermeld. Toch zetten we door, en rijden kilometer bij kilometer tot diep in belgie.

Enkele bergen, dalen en omwegen later (die routekaartjes lezen is toch lastiger dan men denkt) komen we aan op een boerencamping, een van de laatste opties voor een 'normale' camping in de omgeving. Gelukkig is er nog precies één plekje vrij. In de avond drinken we nog gezellig een wijntje met de mensen een plekje verderop, nadat we een mes van hun hebben geleend (we waren het scherpe mes vergeten, en meloen snijden met een plastic mes wordt lastig).

DAG 2 - Epen - Hoge Venen (knooppunt 83)

Wat later dan gepland gaan we in de ochtend op pad. Een route door de duits/belgische bossen, waar de bosbessen groeien zover het oog kan zien. Dit is dan ook ons toetje tegen het eind van de middag. Als avondeten aardappelpuree met knakworst, maar het blikje wil niet helemaal open. Door het inventief gebruik van rotsen en stenen krijgen we uiteindelijk toch een gat in het blikje, net groot genoeg om de knakworsten een voor een uit het blikje te pulken.

Onze route gaat verder door het natuurreservaat van de hoge venen. Hier is het meeste water bruin van de veengrond. Omdat het al vrij laat wordt besluiten we we hier op zoek te gaan naar een plaats om de tent voor de nacht op te zetten. Omdat er geen camping in de wijde omtrek te bekennen is, zou dit in de hoge venen zelf moeten plaatsvinden. Bij het zoeken naar een geschikte plaats worden we meerdere malen lastig gevallen door insecten, resulterend in rood gevlekte benen, vooral die van mijzelf. Omdat deze insekten ons in de avondschemering in steeds grotere getalen lastig beginnen te vallen, rijden we hard door, om vervolgens de tent aan de rand van het pad op te zetten op het meest geschikte stuk grond wat we kunnen vinden.

De tent is in enkele minuten opgezet, en alle bepakking staat ook in no-time binnen. Gelukkig blijven de muggen en het ander ongedierte buiten de tent. Het lijkt er even wel op of onze aanwezigheid groter ongedierte heeft aangetrokken, want met spanning in de tent liggen we te luisteren naar geluiden die verdacht veel lijken op voetstappen of gescharrel van dieren rondom de tent. Toch maar even gaan kijken, maar natuurlijk is er helemaal niets te vinden. Waarschijnlijk is het de wind geweest die in combinatie met het redelijk hoge gras rondom de tent voor deze geluiden zorgde.

DAG 3 - Hoge venen - Gentingen

Door het wildkamperen zijn we al vroeg wakker. De hevige regenval gedurende de nacht is gelukkig opgehouden en we kunnen de (natte) tent vrij snel inpakken en onze tocht vervolgen. Het belooft nog een lange dag te worden, want we willen graag de camping bereiken waar ook Henk en Jennie op staan. En dat was toch nog zo'n 80 km rijden naar verwachting.

Het eerste deel van de tocht verloopt voorspoedig, in korte tijd zijn we door het nationale park heen en naderen de duitse grens. Ook hoeven we minder op de route te letten, omdat een deel van onze route hier overeenkomt met een lokale fietsroute, die goed staat aangegeven.

Het stuk richting de Duitse grens is een stuk zwaarder, waar we meerdere kilometers aan zware helling op moeten om van het rivierpad de heuvelplooien in te gaan (wij zouden het eerder bergen noemen). Gelukkig kunnen we door deze klim de volgende 30 kilometer licht dalend vervolgen, waardoor de snelheid er weer een beetje in zit, en we het ene na het andere dorpje doorvliegen.

Iets verderop staat een omleiding aangegeven, waardoor we naar verwachting zo'n 10km om zouden moeten rijden. Ik was even bang dat we hier nooit langs zouden kunnen komen, maar volgens Anneloes zou dit makkelijk moeten lukken. We negeren het bord en de omleiding gewoon, achteraf een goede beslissing, want zelfs de auto's konden nog makkelijk langs de omleiding komen.

Na de laatste afdaling (waar we met meer dan 50 km/u naar beneden gingen) staan de borden voor fietsers richting Vianden aangegeven naar links, en vervolgens naar rechts, wat een flinke klim opleverde (die we moesten lopen door de vermoeidheid en stijle helling). Het boekje hadden we niet geraadpleegd, welke aangaf dat het naar rechts rijden geen enkele klim meer gaf. Tsja volgende keer beter kijken dan maar, want na zo'n stijle klim is het toch zonde om gelijk weer terug te rijden. Na deze stijle klim en opnieuw een enerverend snelle afdaling staan we voor de keuze, weer een flink stuk klimmen richting Vianden, of de 'grote weg' terugzoeken en het laatste stukje zonder al teveel heuvels uitrijden. Het is inmiddels ook al ruim na etenstijd en we hebben het ook wel redelijk gehad.

Uiteindelijk hebben we voor het laatste gekozen, waardoor we door kleine weggetjes vol stijgen, dalen, modder en grind langzaam het pad naar de snelle weg terugvinden. Op dit pad komen we de derde wegopbreking van de route tegen, welke we opnieuw negeren. Ditmaal moeten we wel enkele tientallen meters over de opgebroken weg lopen, maar dit is nog altijd beter dan kilometers omrijden.

De snelle route naar Vianden en het kleine stukje richting Gentingen verloopt voorspoedig, alhoewel de laatste heuvelstukjes hierin het uiterste van ons vragen. Tegen half tien 's avonds komen we eindelijk aan op de camping waar we gelukkig niet veel meer zelf hoeven te regelen. De 110 kilometer had zoveel van ons gevergd dat we besluiten om nog een dag langer op de camping te blijven staan om alles weer goed af te stellen en nog wat extra spullen in te slaan zoals een helm en wat extra eten.

DAG 4 - Gentingen (rustdag)

We zijn maar al te blij dat we overnacht hebben in de buitentent van de caravan van Henk en Jennie, want zowel die nacht als de nacht erop heeft het flink geregend met onweer. Henk is zo aardig om ons langs de supermarkt met de auto te rijden, waarbij we onderweg stoppen om een plaatselijke waterval te zien. De boodschappen zijn wel wat zwaar, waarschijnlijk hebben we nu genoeg eten mee om nog weken op te kunnen leven.

Ook de fietsen hebben we nog goed afgesteld (de versnellingen van beide fietsen deden het niet helemaal optimaal) en de ritsen van de tent hebben we nog gerepareerd. Verder goed uitgerust en bijgekomen, om de volgende dag weer een hoop kilometers te kunnen maken.

DAG 5 - Gentingen - Consdorf

Ietwat aan de late kant vertrokken, maar toch goed op weg. De route is een stuk minder heuvelachtig dan de vorige dagen en we kunnen het tempo er goed inzetten. Al bij het eerste dorpje rijden we langs een enorme bramenstruik waaraan we ons tegoed doen. Waarom niemand anders deze vruchten eet is ons onbekend, maar na een kwartier ons volgegeten te hebben rijden we met paarse vingertoppen weer verder.

Ook hier zijn weer overeenkomende lokale routes, waardoor we minder op het kaartje hoeven te kijken. Misschien iets te weinig, want toen we van RC (route cycliste) 3 op RC2 over moesten stappen volgens het boekje, hadden we dit niet door, en waren tien kilometer te ver doorgereden.

Bij een lichte afdaling enkele uren fietsen later, heb ik op een gegeven moment zoveel vaart dat ik niet wilde remmen, en Anneloes probeerde te passeren. Door de regenval van de nachten ervoor, en het smalle fietspad, afgezet met een rand van grote stenen, bleek dit echter onmogelijk en eindigde deze actie met een verticale beweging richting het asfalt. Met enkele flinke schaafwonden en een pijnlijke rechterhand mijnerzijds rijden we verder. Iets verderop komen we een Brits echtpaar op een tandem tegen, welke mijn elleboog verzorgen, iets wat het hotel aan de overkant van de plaats des onheils niet lukte. Zelf hadden ze een jaar vrij genomen en waren ze op weg naar Bulgarije, nadat ze scandinavie al hadden aangedaan.

Door de valpartij van eerder, en het voornemen om rond het avondeten te stoppen met fietsen, stoppen we uiteindelijk bij een camping in het gehucht genaamd Consdorf. Toch nog een flinke klim achter de rug door een idyllisch landschap wat eruit zag als een oerbos, met grillige bemoste rotsen en een klein stroompje wat zich als een eindeloze waterval naast ons navigeerde. Dit gaf weer een hoop inspiratie voor het schildpadden-rivarium wat we thuis willen bouwen.

Na het opzetten van de tent hebben we eten gemaakt, lekkere krieltjes (vacuum verpakt) en een komkommersalade. In de avond nog een glaasje Sangria gedronken, en kennis gemaakt met alle (gezellige) buren.

DAG 6 - Consdorf (rustdag)

Opnieuw een nacht gehad met hevige regenval, welke deze keer ook de halve ochtend door bleef gaan. Omdat mijn pols nog steeds niet goed aanvoelt, besluiten we om nog een dag langer te blijven. Tussen de middag nog wat brood gekocht bij de plaatselijke bakker, die tevens de enige levensmiddelenleverancier van het dorp blijkt te zijn. Omdat deze van 12 tot 2 dicht is, hebben we eerst nog 1,5 uur door het levenloze dorpje geslenterd.

In de middag nog maar even goed het boekje doorkijken, omdat we al meerdere malen zijn omgereden door het niet nauwkeurig genoeg aflezen van de route kan dit zeker geen kwaad. Morgen maar zien in hoeverre er weer te fietsen valt en hoever we dan gaan komen.

In de avond besluiten we nog even een stukje te lopen en wat foto's te maken van de omgeving, die zeker de moeite waard schijnt te zijn. Al na enkele minuten worden we overvallen door een regenbui en keren snel terug richting de camping, waar de regenbui overgaat in een stortbui. Schuilend onder het net opgezette afdakje van onze buren werden we uitgenodigd voor het avondeten, waar we graag op in gingen. Iedereen haalde nog wat uit de tent en zo hebben we met 10 man heerlijk gegeten. Na het natafelen was de regen gelukkig gestopt en konden we terug naar de modderpoel waar onze tent stond.

DAG 7 - Consdorf - Sierck-les-Bains

Vandaag begint de dag overwegend droog, we hebben veel kilometers gemaakt in de ochtend, en het landschap verandert langzaam maar duidelijk in een gelukkig wat vlakkere situatie. We volgen de route tot richting de Maas, waar we de grens tussen Luxemburg en Duitsland als de rivier oversteken. Vlak voor deze brug nog een klein kappertje gespot, waar ik toch nog even mijn haar minimaliseer, aangezien het met de toenemende hitte steeds vervelender wordt om 'te' lang haar te hebben.

Enkele kilometers verder blijkt de voorband van Anneloes een piepklein gaatje te hebben, veroorzaakt door een doorn, waarschijnlijk van een tak waar we overheen gereden zijn. Ondanks dat het plaksetje niet meer in perfecte staat verkeerde, wist ze het gaatje toch te plakken en konden we onze tocht vervolgen.

Langs de maas rijdend zien we veel campings, meestal vol met lege caravans die hoogstwaarschijnlijk van vaste gasten zijn die nu nog geen vakantie hebben. Nadat we even later de brug weer oversteken, ditmaal als grens tussen Duitsland en Frankrijk, lijken we genoodzaakt een flinke klim te maken langs de druivenvelden. Gelukkig ontdekken we een enorme bramenstruik, welke zich in een boom heeft gewikkeld. Met behulp van een hek en een losliggend pallet plukken we een hele koker vol bramen.

Na de klim en het prachtige uitzicht over de Maas, dalen we af richting een klein dorpje, en over een brug, waar we door een frans jongetje de weg worden gewezen naar de dichtstbijzijnde camping. Het arme ventje moest hierna weer terug lopen omdat de helling te steil was om te fietsen. Onderweg naar de camping vinden we ook nog een tweetal supermarkten, handig voor morgen om inkopen te doen. De camping zelf is een kleine lokale camping aan een meertje, waar we snel de tent opzetten. Gelukkig waren we hiermee begonnen want al na enkele minuten begon het enorm te stormen, regenen en onweren. In de tent draaien we professorisch een maaltijd in elkaar; een wortelsalade met bramen toe.

DAG 8 - Sierck-les-Bains - Hayes (Wildkamperen bij de boer)

Zo hard als het de vorige dag geregend had, zo droog is het vandaag weer. Omdat er niet gepind kan worden op de camping, en we weer een aantal boodschappen nodig hebben, rijden we naar het winkelcomplex wat we de vorige dag hadden ontdekt. Omdat er bij het boodschappen doen niet bijgepind kan worden en de geldautomaat in de winkel buiten bedrijf is, is een extra tour richting het stadje Sierck-les-Bains zelf noodzakelijk. Zelfs hier groeien de pruimen gewoon aan de bomen, waarvan ik er natuurlijk eentje moest proeven.

Eenmaal terug op de camping hebben we snel de boel afgebroken en ingepakt, voor de overnachting betaald en vertrokken richting het zuiden. Willekeurig komen we uit op de directe route richting het zuiden, waar we al snel tegen een 13% steile helling oprijden. Eenmaal bovengekomen bleek dat mijn zonnebril nog steeds op de grond lag waar we de tent hadden afgebroken. Flink balen, maar door alle tassen van de fiets af te halen, kan ik met wat minder moeite heen en weer rijden. Het is gewoon verbazingwekkend hoeveel energie het scheelt of je een berg op moet rijden met of zonder die bagage. Zonder bagage reed ik het stuk gewoon omhoog, waar we eerst moesten lopen.

Onze tocht vervolgt zich door het glooiende landschap, wat niet aangegeven stond in het boekje, misschien een beetje misleidend. Bij het hoogtekaartje van het boekje worden namelijk rechte lijnen tussen bepaalde punten getrokken, waarbij hier dus rustig een flink dal of flinke berg tussen kan zitten. En met het (voor het eerst) onbewolkte warme weer is dit nog best afzien.

Omdat er geen campings in de wijde omgeving zijn, besluiten we eten en drinken in te slaan in Vigy, bij de lokale bakker en buurtsuper, en vervolgens een plek te zoeken om de nacht door te brengen. In Hayes ontmoeten we twee fietsers die met een stuk minder bagage (misschien hebben we zelf wat veel?) onderweg zijn naar Venetie. Ze hebben een gebroken ketting, welke wordt gerepareerd door een lokale boer die toevallig een hobbyfietser bleek te zijn. Op hun aanraden en met hun hulp word dezelfde boer gevraagd of wij misschien op zijn land kunnen staan, waarna we naar een vervallen stukje land worden gestuurd. Hier hebben we in het hoge gras de tent opgezet, waar we meerdere spinnensoorten en nog wat andere insekten hebben kunnen identificeren.

Na een lekkere maaltijd van pannenkoeken besluiten we toch maar in plaats van het kampvuur aan te maken wat we hadden opgebouwd, te gaan slapen, want van die lange dagen fietsen dat hakt er toch wel in; we waren behoorlijk afgemat.

DAG 9 - Hayes (Wildkamperen) - Mittersheim

Na een rustige nacht (we raken gewend aan het wildkamperen) worden we Wakker in een natte tent voorzien van de nodige bruine naaktslakken. Blijkbaar heeft het geregend en deze hier veel voorkomende slakken dachten een donker en vochtig onderkomen te hebben gevonden. Het is wat langzaam wakker worden en inpakken. Het ontbijt bestaat uit wat (oud) brood en de laatste pannenkoeken van het beslag van gisteren. Geleidelijk aan maken we ons klaar voor een volgende dag fietsen en met een vies gevoel door het gebrek aan sanitaire voorzieningen gaan we weer op pad. Hopelijk vanavond weer een lekkere douche.

We zetten de beenspieren weer stevig aan het werk, en in een flink tempo doorkruisen we het ene na het andere verlaten boerendorpje, welke een typisch Frans sfeertje uitstralen. Het is dan ook een verademing om weer mensen tegen te komen, fietsers nog wel die ook nog uit Nederland kwamen! Ze blijken dezelfde route te rijden tot aan Basel, dus besluiten we gezamelijk verder te rijden. En dan merk je hoe fijn het is om weer even andere mensen tegen te komen, waaraan je nog dingen kan vertellen die ze niet weten, en nieuwe dingen hoort. Door deze afleiding en Marco's navigatiskills schoten we flink op (we hoefden niet meer iedere afslag te stoppen en op de kaart te kijken).

Na een lange dag in een flink tempo komen we aan op een volgende camping, omgeven door een wijds meer. Heerlijk om na een week weer zwemwater tegen te komen wat er niet ondiep of grijs uitziet. Met kleren en al heb ik de afkoeling opgezocht waarna we de tent hebben opgezet. Ondertussen hebben de dames zich ook in hun sexy bikini's gehesen en zijn we met zijn allen nog ene keer het water in gedoken. Aan ditzelfde water hebben we vervolgens ook semi-gezamelijk gekookt; met eigen ingredienten maar wel bij elkaar. Het gras is helaas niet stabiel genoeg voor de brander van Marco, en het was dan ook bijna onvermijdelijk dat het pannetje om zou gaan, en natuurlijk gedeeltelijk over mijn been. Gelukkig is het water dichtbij en met een luide gil lig ik opnieuw in het water. Gelukkig bleek dit bluswerk voldoende om er geen brandwonden aan over te houden. Na de apparatuur bij de toiletten nog even te hebben opgeladen zijn we gaan slapen om de volgende dag weer om half 8 op te kunnen staan.

DAG 10 - Mittersheim - Wasselonne

Deze dag heeft het niet geregend, maar de tenten waren toch drijfnat alsof ze van binnenuit nat waren geregend. De dauwvorming hier is echt enorm. Na de tenten te hebben gedroogd en het oud geworden stokbrood te hebben genuttigd is het weer tijd om verder te rijden. Nog even een snelle duik in het water en ik kon er weer helemaal tegenaan. De rest vond het net iets te koud om te zwemmen maar het water was heerlijk warm. Wie weet hoe snel er weer een mogelijkheid is om te zwemmen tenslotte.

Het was weer een moeilijke start, zeker voor Anneloes, die altijd wat trager is in de ochtend en wat volhoudender aan het eind van de dag. Na een aantal keer een redelijk stuk klimmen, staan we voor de keuze, 25km omrijden, of een route waarbij een berg over gefietst moet worden. En aangezien sterk klimmen al snel lopen betekent met onze bagage, was de keuze snel gemaakt. Op weg naar Sarrebourg dus.

In Sarrebourg gaan we weer op zoek naar een supermarkt, waarbij we bij L'Eclerc uitkomen. Dit is een heus warenhuis en met recht een supermarche te noemen. Marco en Anneloes blijven achter bij de bagage, en Joreline en ik begonnen aan de ontdekkingstocht door het complex. Een half uur later komen we met vier armen vol eten weer naar buiten, waarbij Marco en Anneloes zich duidelijk afvroegen waar we dit allemaal gingen laten. Maar dat is wel duidelijk, in onze magen natuurlijk!

Na uitgebreid gegeten te hebben hebben we onze route weer vervolgd, en het tempo zit er goed in. Het merendeel van de route is afdaling langs een goed aangegeven pad, wat weinig missers qua navigatie kan geven. Het pad loopt heel licht af langs de rivier waardoor we met zo'n 28 km per uur flink opschieten. Het is wel heel vreemd om door de onbewoonde wereld te rijden en opeens een jachthaven tegen te komen in een klein toeristenstadje. Enkele kilometers later komen we in het nog toeristischere Saverne. Dit is ook wel logisch, want met zijn vier kastelen en kathedraal is het vast een ware trekpleister. Voor ons echter iets te toeristisch, en ondanks dat het al 4 uur is, besluiten we nog 20 kilometer verder te rijden tot Wasselonne. Saverne zelf blijkt ook nog best lastig doorheen te navigeren, zeker als je niet weet dat er ook stadskaarten in het routeboekje staan. Dit heeft ons behoorlijk wat tijd aan vragen, kaartlezen en puzzelen gekost.

In Wasselonne aangekomen blijkt het nog erg lastig te zijn de camping te vinden. Gelukkig was een vrouw zo aardig om ons voor te rijden met de auto tot aan de ingang van de camping. Dit was nog een hele opgave, omdat wij wel met 35 km/u de heuvels af kunnen rijden, maar niet omhoog. De camping zelf is niet duur, en Marco en Joreline krijgen hier zelfs nog 1 persoon aan kosten afgepraat, omdat ze voor een goed doel rijden. De plaats die we toegewezen krijgen is redelijk, maar we staan wel op het meest drukke stuk, waardoor het net lijkt of mensen in de tent lopen of rijden, in plaats van ernaast.

Omdat we al enige ervaring hadden met onweer vlak na aankomst, besluiten we als eerste de tent op te zetten, en dan pas te gaan koken. Het was aan het eind van de dag ook erg broeierig en ik verwachtte al een regenbuitje. Maar niet zo'n bui als die we over ons heen kregen. Binnen de korste keren regende het zo hard dat we met zijn vieren in onze buitentent zaten te koken. In eerste instantie was dit pizza, welke we hadden gescoord in de supermarkt in Sarrebourg, 44 kilometer terug. Maar een pizza per persoon bleek niet genoeg, dus ook de knakworstjes, maiskolven, de komkommer, tomaat, en appels moesten eraan geloven alsmede een fles rose die op de camping werd verkocht. Zo werd het een vreemde maar toch wel gezonde maaltijd, voorzien van even vreemde maar waarschijnlijk minder gezonde gesprekken. We hopen nog steeds dat er weinig nederlanders langs onze tent liepen, of dat deze in elk geval geen zin hadden om in de regen te blijven staan luisteren.

DAG 11 - Wasselonne - Enigheim (wildkamperen)

Vanaf Wasselonne blijft het Fietspad verder gaan in een lichte afdaling. Van de frisse dag na een regenbui is na enkele uren al niets meer te merken en in de brandende zon rijden we lange stukken langs graan- en maisvelden. De dorpen waar we doorheen rijden, met namen alsof ze door vikingen waren gesticht, geven al steeds meer een duits-zwitserse indruk. Gekleurd pleisterwerk in alle kleuren van de regenboog werd af en toe gecomplementeerd met de zichtbare houtconstructie.

Deze dorpjes zijn ook een stuk levendiger dan de warme stoffige franse dorpjes die we een paar dagen eerder passeerden. Alsof het water de mensen weer tot leven brengt. Ook komen we een fietsenmaker tegen, precies op de route, die onze versnellingen nakijkt, ondanks dat hij eigenlijk net dicht zou gaan. Wel relatief duur voor hoe lang hij bezig was, maar er is niets zo fijn als een stel werkende versnellingen.

Enkele uren later, tegen zessen, besluiten we bij de eerstvolgende mogelijkheid weer te gaan wildkamperen. Mede omdat Marco en Joreline dit nog nooit hadden gedaan en het hun erg spannend leek, en omdat het toch weer de kosten drukt. Daarom wordt bij het eerstvolgende dorpje eten en drinken ingeslagen, 12(!) liter water, suiker, brood, broodbeleg en wijn. Iets daarvoor hadden we al een tiental maiskolven buitgemaakt, dus honger zullen we zowieso niet hebben.

Enkele kilometers na het laatste dorp vinden we een afslag van onze route door de appelboomgaarden en druivenvelden het bos in. Een houten slagboom die de weg richting het bos verspert is geen probleem meer voor ons, en we vinden al snel een plekje aan de rand van het riviertje.

De taken worden verdeeld en we gaan allemaal druk aan de slag om ons te settelen. De dames gaan de tenten opzetten, en de heren koken, een omgekeerde werkelijkheid in vergelijking met hoe dit 100 jaar geleden ging. Joreline probeert zelfs nog even een kampvuurtje te maken.

Na een ruime maaltijd van (ontzettend veel) maiskolven en knakworst is het tijd om het bed weer op te zoeken. Het begint licht te schemeren maar met name Joreline was erg moe van de tocht. Zo blijkt toch maar weer hoe verschillend mensen fietsen. Wij houden het tempo minder makkelijk vol, maar kunnen wel rustig tot in de avond doorfietsen. Onze reisgenoten hebben dit precies andersom. Voor het slapen gaan nog even de fles wijn opengetrokken die verdacht snel leeg was, zelfs zonder Joreline die in de tent hun eigen reisverslag aan het bijhouden was. Omdat Marco zelf geen bekertje had, gebruikte hij het uitgespoelde potje maar waar eerst onze whiskey-cocktailsaus in zat. Verhalen en ervaringen werden weer uitgewisseld, waarbij we vrolijk verder gingen op de (foute) onderwerpen van de vorige avond. Nu was het echt tijd om te gaan slapen.

DAG 12 - Enigheim - Huningue (naast Basel)

De volgende ochtend is iedereen weer vroeg wakker, en ditmaal zonder eeuwig de snooze knop van de wekker in te hoeven drukken. En opnieuw worden we gegroet door onze glibberige bruine vrienden, die de binnenkant van de tent weer hadden opgezocht. Vooral Joreline is hier niet gecharmeerd van, die op een grote afstand van ze bleef. Helemaal ontsteld was ze dan ook toen ze ontdekte dat een van deze naaktslakken een nieuw huisje had gevonden in de vorm van haar schoen. Het heeft een uur geduurd voordat ze die weer aan durfde te trekken, zelfs nadat deze goed was gewassen in de rivier.

Mede door de grote hoeveelheid naaktslakken wordt besloten om iets verderop te ontbijten, en daar dan gelijk verder te rijden. En zo gezegd zo gedaan, de tenten worden weer ontmanteld en de tassen gepakt. Iets verderop eten we wat brood, en maken ons klaar voor de fietstocht door de nu al brandende zon. Marco moest nog even zijn band vervangen, waar ze maar liefst 10 reserve exemplaren van mee hebben.

Na enkele dorpjes verder te zijn gereden zijn we even de route kwijt, tot we een peleton Belgische wielrenners tegenkomen, welke uit Oostende blijken te komen. Een stoet van een dertigtal vijftigplussers in uniform, begeleid door een auto, alsof het een tour de france betrof.

Dit peleton leidt ons enkele kilometers verder, waar we via de snelweg(!) weer op onze route uitkomen. Het zal een bijzonder gezicht moeten zijn geweest voor omstanders om ons tussen en achter het peleton te zien fietsen met volle bepakking.

Kort na ons afscheid van het fietspeleton nemen we ook afscheid van Marco en Jorine. Het tempo lag toch net iets te hoog voor ons, en we wilden graag wat rustiger fietsen, vaker rusten en meer van de omgeving zien. We rijden ongeveer evenveel kilometers per dag, maar doen het zelf iets rustiger aan en gaan daardoor iets langer door. We waren beiden redelijk afgemat door het snelle tempo en weinig rusten, en het moet natuurlijk wel vakantie blijven.

Na een uur fietsen komen we bij het laatste dorpje voor onze eindbestemming en na navragen bij wat jongeren op een pleintje blijkt de dichtstbijzijnde mogelijkheid om aan water te komen zich op een begraafplaats te bevinden. Hier frissen we ons op, slaan we water in en beschermen ons nog extra tegen de zon, die hier inmiddels behoorlijk fel is.

De route vervolgt zich al snel richting een bos, waarvan de schaduw jammer genoeg bijna niet over het fietspad valt. Kort daarna buigt deze af langs een kanaal, een van de mooiste door de mens aangelegde waterwegen. Het is net een natuurgebied, ware het niet dat deze waterweg zo recht is.

Bij de eerstvolgende brug steken we het kanaal over, iets te vroeg blijkt al snel, want het fietspad wat aan de overkant zou moeten liggen is niets meer dan een ruig grindpad. Na even navragen blijkt dat dit pad weer verder uit te komen op de route. Hier lukt het echter niet om onze route weer op te pikken, wen we komen opnieuw bij de keuze tussen de 70km/u weg te nemen of een verlaten grindpad. Na wikken en wegen kiezen we uiteindelijk voor het laatste. Na nog maar een keer navragen blijkt dat we toch de brug over moeten bij de 70km/u weg, wat we dan uiteindelijk maar doen. Jammer genoeg heeft al dit gezoek ons wel ruim een uur tijd gekost.

Het laatste stuk van de route tot de camping (de enige in wijde omtrek) is gemakkelijk te fietsen, en zeer goed aangegeven. Vermoeid, maar in een stevig tempo rijden we het stoffige pad af tot we bij het dorpje aankomen waar de camping zich zou moeten bevinden. Het is erg zwaar en we merken duidelijk dat we aan het eind van onze krachten raken. In het dorp zelf doen we navraag naar de locatie van de camping waarna een oudere man ons voorrijd tot de camping zelf. Wat zijn die mensen hier toch aardig en behulpzaam.

Bij het douchen aan het eind van de dag schrik ik op van een spin boven mijn hoofd, ik kijk omhoog en zie dat je hier geen spinnenangst moet hebben. De bovenste meter van het gehele gebouw (alles boven mijn hoofd) is geclaimd door tientallen spinnen, varierend in groote van enkele millimeters tot enkele centimeters. Ik huiver en droog mij snel af. De volgende keren als ik naar de wc of douche ga kan ik het niet laten om even omhoog te kijken.

DAG 13 - Huningue - rustdag

Om even bij te komen van de zadelpijn, spierpijn en vermoeidheid besluiten we een dagje langer te blijven. De camping is niet duur en er is een hoop te zien in de omgeving. Dan kunnen we gelijk even internet zoeken om het verhaal nu eindelijk op internet te plaatsen zoals we velen hadden beloofd, want het blijkt toch moeilijker internet te vinden op onze route dan verwacht, voornamelijk omdat deze route door alle kleine dorpjes gaat, en grote steden mijdt.

Vlakbij de camping bevindt zich een voetgangers- en fietsersbrug over de Rijn, welke als drielandenpunt fungeert. Deze brug verbindt Frankrijk met de grens van Zwitserland en Duitsland. Bijna aan de overkant van de brug besluiten we weer terug te keren en het Franse dorpje te vereren met ons bezoek. Na een klein bakkertje aangedaan te hebben welke ons een extra brood meegeeft ter ere van hun eerste dag dat ze open zijn, gaan we op zoek naar een supermarkt, waar we eten voor de rest van de dag halen.

Dan nog een stuk terugfietsen en kijken of we de McDonalds kunnen vinden die we de dag ervoor aangegeven zagen. Hier schijn je namelijk gratis te kunnen internetten. Weer belanden we op een 70 km/u weg, welke we snel weer afgaan. We doen nog diverse malen navraag naar internetmogelijkheden en worden verwezen naar een internetcafe iets verderop, waar we niet met de eigen laptop terecht kunnen. Dan toch maar naar de mac. Het is een kwartiertje fietsen maar dan hebben we ook daadwerkelijk gratis internet onder het genot van een lekker patatje/ijsje.

Onderweg naar de camping vinden we nog wat fitness-apparaten in een soort parkje, waar Anneloes haar armen even goed oprekt. Terug aangekomen op de camping laden we alle apparatuur weer op, waarna we erachter komen dat het losse slot onderweg naar huis verloren is. Ik rijd zelf even heen en weer, en vind dit gelukkig weer terug op de weg van de mac naar de camping.

Bij het eten maken komen we erachter dat we geen boter meer hebben, en dus niet gemakkelijk kunnen bakken. Het vorige kuipje boter was compleet vloeibaar geworden de vorige dag en hebben we weg moeten gooien. Navraag leert dat aan de overkant van de brug waar we eerder al overheen waren gefietst een ENORME supermarkt zit die zelfs na acht uur 's avonds nog open is. We pakken de fiets en nemen een kijkje. De supermarkt is inderdaad enorm. Met twee etages en aparte paden voor zelfs de ketchup en babyvoeding is dit de grootste supermarkt die we in ons leven hebben gezien, en nog redelijk goedkoop ook.

Teruggekomen met het de boter beginnen we aan de maaltijd, die we afsluiten met een halve fles sangria. Gelukkig hebben we een wijnzak gekocht thuis, zodat de andere helft mee kan, want 1,5 liter sangria is wat veel voor met zn 2en op een avond. Voordat we compleet lek gestoken worden door de muggen duiken we de tent in, zodat we de volgende dag weer fris op pad kunnen.

DAG 14 Huningue - Will

Langzaam aan beginnen we met het opnieuw inpakken van de spullen. Het is wel duidelijk dat hoe langer je ergens blijft staan hoe meer tijd het weer inpakken kost. De vorige dag hadden we besloten nog even langs de winkel te gaan voor wat brood, water en fruit. Uiteindelijk geen verstandige keuze want 'even' wat boodschappen halen in een winkel waarin je kan verdwalen is praktisch niet mogelijk, het kostte bijna een uur om de winkel door te komen.

Eenmaal op weg navigeren we ons een pad richting en door de stad Basel, waar we al snel de officiele grens naar Zwitserland over moeten, welke nog daadwerkelijk gecontroleerd wordt. Een paspoort hoeven we niet te laten zien, en al snel bevinden we ons in het centrum van de stad. Het is nog wel even zoeken naar een punt om de route weer op te pakken, maar door een aantal keer de weg te vragen zijn we al snel bij de oude stadsbrug. Het oude centrum is erg mooi en er worden erg veel festiviteiten op het moment voorbereid. Later horen we dat dit komt omdat 1 augustus de dag van de onafhankelijkheid van Zwitserland is, een bijzondere dag dus. Dat verklaart ook waarom er zoveel zwitserse vlaggen overal hangen. We vonden die zwitsers al zo nationalistisch.

Eenmaal op de route is het erg gemakkelijk de bordjes 'reinroute' te volgen, aangegeven met een 2. Al snel zijn we uit de stad, alhoewel het nog even duurt voor we weer in de natuur zijn. Enkele dorpjes zijn vastgegroeid aan Basel zelf, waar we de komende uren doorheen rijden. Eenmaal uit de stedelijke omgeving vervolgen we de reinroute, die we de komende dagen nog wel zullen blijven volgen. De weg leidt ons wonderbaarlijk langs de Rijn, waar we door een beboste omgeving de ene na de andere heuvel overgaan. Even twijfelen we of we om half 5 al stoppen bij een camping, maar besluiten door te rijden. Zoveel hebben we vandaag immers nog niet gereden.

Enkele dorpen verder moeten we volgens de officiele route brug over naar Duitsland, afwijkend van de Reinroute, om een vlakker stuk door Duitsland te volgen aan de overkant van de rivier. Omdat we toch de weg niet helemaal weten, besluiten we dit te vragen aan een vrouw met haar dochter op de fiets. Die komen net van het dorpje Will, waar ze een goede camping weten. Over een half uurtje gaan ze hier weer naar terug, dus als we wachten kunnen we meerijden. We besluiten hier op te wachten, waarbij we gelijk onze waterflessen kunnen bijvullen.

In een rustig tempo rijden we naar de camping, over een stuk minder heuvels dan we verwacht hadden. Alleen het laatste stuk is even klimmen, maar zelfs dit valt reuze mee. De camping is helemaal niet duur en van uitstekende kwaliteit. Heerlijke ruime douches waar geen muntjes in hoeven en je niet iedere seconde op een knop hoeft te drukken. Ook de toiletten zijn heel netjes en schoon, net als de voorzieningen om af te wassen. We besluiten een ontbijt te nemen de volgende ochtend. Na de gebruikelijke handelingen van tent opzetten, eten maken en eten nemen we nog een glaasje Sangria, een lange douche en duiken de tent in.

DAG 15 Will - Gutighausen

We worden al vroeg wakker van het geklingel van de bellen die alle koeien hier om hebben. 's Nachts hadden we de beesten al luid horen loeien, wat het hele dal door echoede, maar nu waren ze redelijk rustig. We blijven nog even lekker in de tent liggen en nemen vervolgens plaats aan de tafels iets verderop voor ons ontbijt. Een ontbijt van lekkere 1-augustus broodjes en croissants, een pakje sinaasappelsap, chocomelk en ene yoghurt toetje. Niet het grootse ontbijt wat we verwacht hadden voor vijf euro per persoon maar toch best lekker. We besluiten meer brood te bestellen voor de rest van de dag, omdat met deze feestdag in Zwitserland geen enkele winkel open is. Dat duurt nog een uur voor het afgebakken is dus we pakken op ons gemak de boel in en blijven nog even in het zonnetje liggen. Dan nog even de laatse spulletjes in pakken en op pad zijn we weer.

Het eerste stuk is al gelijk zeer zwaar klimmen, want de eigenaar van de camping had ons de keus gegeven om of een stuk om te rijden, of een klein stuk over de heuvel te klimmen en daarmee flink af te snijden. Wij hebben voor het laatste gekozen, en moeten daardoor nu zelfs een stuk lopen. Omdat we redelijk laat zijn vertrokken, staat de zon nu al op zijn hoogst, en zijn we blij dat het grootste deel van de route door het bos leidt.

Na een half uur klimmen leidt de route alleen nog maar bergafwaarts, en met grote snelheid vliegen we richting Koblenz. Gelukkig komen we halverwege een ouder echtpaar tegen die dezelfde afdaling maakt, want bij een groot deel van de kruisingen in het bos stonden geen bordjes. Ditzelfde echtpaar geeft ook de mooiere route aan richting Koblenz, langs een groot stuwmeer wat vol zat met allerlei soorten vis en gevogelte.

Na Koblenz vervolgen we de Reinroute, waarbij we een kleine afslag nemen richting een afdaling richting de Rijn zelf. Hier hebben we even afgekoeld in het ijskoude water. Op het punt waar een zijriviertje (de Thur) de Rijn instroomt is een mooie gelegenheid om te koken, eten en uit te rusten. Hier komen ook veel boten langs die hier een soort pendeldienst vormen tussen de verschillende dorpjes in de buurt.

De route gaat verder langs het zijriviertje de Thur, waarbij we nu afscheid kunnen nemen van de Reinroute. In ieder dorp komen we meerdere fonteintjes tegen, waarmee we ons op kunnen frissen. Al snel horen we dat dit drinkwater is, wat ons een hoop vragen om water scheelt. Bij het vullen van de bidons moeten we elkaar natuurlijk nog even goed nat spetteren. Zo is de route niet meer zo warm en vermoeiend.

Tegen het einde van de dag gaan we op zoek naar een camping om de nacht door te brengen. De kaart leidt ons naar een camping dicht op de route. Deze wilde echter omgerekend 24 euro hebben voor een krappe plaats. Vriendelijk wijzen we dit aanbod af en rijden 20 kilometer verder. Dat scheelt de volgende dag ook weer, dan kunnen we misschien Oostenrijk al halen! Op de volgende camping worden we vriendelijk te woord gestaan door een vrouw, die vertelt dat hier veel vaker fietsers op weg naar Italie overnachten. Omdat het 1 augustus is, de nationale feestdag in Zwitserland, kan het echter wel rumoerig zijn die nacht. Daar merken we zelf vrij weinig van, want we vallen dwars door al het geknal van vuurwerk als een blok in slaap.

DAG 16 - Gutighausen - Altenrhein (minder dan 1km van Oostenrijk)

Redelijk vroeg worden we wakker en beginnen de dag met een ontbijt van een aantal heerlijke versgebakken broodjes die we van de eigenaresse van de camping krijgen (erg aardig, we hoefden er niet eens voor te betalen). We pakken vast wat spullen in en besluiten een frisse duik te nemen in het riviertje waaraan de camping staat. De Rijn was fris, maar de Thur lijkt bijna ijswater. Toch zetten we door en laten ons een stukje met de stroming meedrijven. Het riviertje stroomt erg snel, maar omdat het niet erg diep is, blijft het toch redelijk veilig. Nog even omkleden, inpakken en dan gaan we weer fris op pad richting Oostenrijk.

De kaart voert ons langs de Thur, en later ook nog langs het zijriviertje hier weer van, de Sitter. Het is een lekkere dag, geen felle zon en geen hoge temperaturen. In Frauenfeld, ongeveer 2 uur fietsen verderop, eten we een broodje kebab als lunch, aangezien er geen enkele winkel open is op zondag. Het begint nu wel erg te betrekken en de eerste druppels regen vallen al snel. We schuile even in een portiek van een gesloten winkel en doen de jassen aan en doen de regenhoezen om de tassen. Dit is geen klein buitje wat even snel overwaait.

We besluiten toch door te fietsen en door de plenzende regen navigeren we ons richting dorpjes als Bussnang, Schonenberg en Bischofszell. Omdat we minder vaak op ons kaartje kunnen kijken door de regen, rijden we iets om, de lokale fietsroutes volgend van dorpje tot dorpje. Het is vaak lastiger het kaartje aflezen dan gewoon de lokale fietsroutes volgen, dus we schieten wel snel op, ook omdat we niet graag uitrusten op een bankje in de regen.

Na een stuk flink klimmen zien we de Bodensee in de verte liggen. Vanaf hier is het gelukkig alleen maar afdalen en de regen is al gestopt en komt slechts met vlagen terug. Omdat het afdalen erg vlot verloopt besluiten we helemaal door te rijden langs het meer tot aan de grens met Oostenrijk. Het is toch geen lekker weer dus zwemmen in het meer zal er waarschijnlijk niet van komen. Ook hebben we het veel te druk met fietsen nog.

Aangekomen bij de dichtstbijzijnde camping melden we ons bij de receptie en zetten in de regen de tent op. Op zich is dat nog best aardig te doen. Uit voorzorg verwijderen we alle bruine naaktslakken uit de wijde omgeving, zodat deze onze tent niet opnieuw zullen bevolken. Vlak na het opzetten van de tent is het alweer (tijdelijk) droog. We besluiten in de omgeving te kijken wat er voor eetbaars aan groente of fruit groeit, want het campingwinkeltje is erg duur. Handenvol lekkere overrijpe bramen waren het resultaat, alsmede een prachtig uitzicht op een dubbele regenboog. Omdat we het idee hebben lek gestoken te worden door de muggen duiken we al snel de tent in waar we alweer als een blok in slaap vallen.

DAG 17 - Altenrhein - St. Moritz

We worden langzaam wakker, luisterend naar het geluid van de regendruppels die op de tent tikken. Het ziet er naar uit dat het weer fietsen in de regen wordt maar daar is niets aan te doen. Beter in de regen fietsen en een dag in het zonnetje in italie aan het water zitten dan hier een dag in de tent en in de brandende zon moeten fietsen. De complete buitentent is bezaaid met muggen, die wanhopig door onze binnentent proberen te dringen. Gelukkig heeft de binnentent een goede hor en wordt ons dus de overige muggenbulten bespaard. Nog even een hapje eten en dan de tent snel afbreken dan kunnen we weer op pad. De verwachting is dat we binnen een paar dagen de italiaanse grens al kunnen bereiken.

Vlak voordat we vertrekken besluiten we toch nog een stuk trein te pakken, tot aan St. Moritz, een kleine 100 km verderop. Hiermee hopen we de regen en de meeste klimstukken te ontlopen, en drie dagen tijd te besparen. Een duur grapje (zwitserland is zowieso erg duur) maar anders hebben we zeker geen tijd meer in Toscane te besteden en dat zou ook jammer zijn. De treinreis bestaat uit twee treinverbindingen, een van een uur, en een bergtreintje van 2 uur. We kijken onze ogen uit, en ook de camera's blijven niet in de tas. Het gaat allemaal wel erg snel en het is moeilijk foto's te maken als de trein gewoon doorrijdt.

We besluiten gelijk een camping bij St. Moritz te pakken, vanwege het slechte weer. Hier op 1700 meter hoogte is de temperatuur maar liefst 10 graden lager dan waar we de trein ingingen, en de regen is nog steeds niet gestopt. Gelukkig is er wel beter weer voorspeld voor de volgende dag. Allebei hebben we totaal geen zin om nog te koken in de natte koude tent en besluiten te kijken of er nog iets open is in st. Moritz zelf. Na 20 minuten lopen kunnen we ons eindelijk opwarmen in een klein gezellig restaurantje, wat vrij verlaten oogt. Anneloes is zo lief om kaasfondue voor te stellen, ondanks dat ze dit de vorige keer niet lekker vond. Een heerlijke maaltijd, waarbij we afwisselend stukjes ananas, peer en stokbrood in de warme dampende kaas doopten, afgewisseld met een slokje gluhwein. Ze zullen ons misschien gek hebben aangekeken, maar in onze zomerkledig was het voor ons erg koud buiten.

Na deze pure verwennerij lopen we voldaan terug naar de camping, waar we hopelijk de volgende ochtend door het zonnetje kunnen worden begroet als we wakker worden.

DAG 18 - St. Moritz - Coldoro

Door het natte gras komen we de tent uit, het regent gelukkig niet meer, maar het is nog wel koud. Een warme douche doet hierbij wonderen. We besluiten een supermarkt op te zoeken, om een heerlijk ontbijt klaar te kunnen maken, want we komen erachter dat deze camping een waterkoker, oventje en kookpit voor haar gasten ter beschikking heeft gesteld.

In de supermarkt is het lastig kiezen wat we mee willen nemen, het de berg opslepen van goederen heeft de prijzen waarschijnlijk aardig omhoog gedreven, waardoor de prijzen zo'n 5x hoger zijn dan we hadden verwacht. Nog steeds veel te veel meenemend gaan we terug naar de camping om hier het pak van 12 afbakbroodjes klaar te maken. Een enorme maaltijd, die er bij ons goed ingaat. Door al dat fietsen verbruiken we bijna twee keer zoveel aan maaltijden.

De camping weer veel te laat uitgaand, rijden we de laatste 14 kilometer up en down door de bergpassen, tot we aan de grote afdaling kunnen beginnen. Gedurende de komende 33 kilometer tot Chiavanna is alleen maar bergafwaarts. De eerste afdaling is huiveringwekkend spannend. Met de wind door onze haren vliegen we van haarspeldbocht tot haarspeldbocht. Alsof je aan het karten bent, maar dan veel spannender. Tijd om foto's te maken is er niet, alleen maar om het stuur stevig vast te houden, en niet vergeten veel te remmen. Met knikkende knieen en trillende handen staan we vervolgens een kilometer later even stil. Wat was dat een geweldige ervaring.

De komende kilometers zijn minder indrukewekkend, maar gaan nog altijd in een enorm tempo, waarbij we boven de 50 reden bij het remmen in de bochten. Al snel bereiken we de grens met italie, waar we met een knikje van de douanebeamte door mogen rijden. Eindelijk in italie!

Bij het eerstvolgende dorpje ontdekken we een gigantische waterval, waarvoor we een korte stop maken. Door een lokale bewoner wordt ik naar het mooiste plekje geleid om de waterval te aanschouwen een een aantal foto's te maken. Ik schiet mijn hele camera vol (de laatste paar foto's die erop pasten) en we rijden verder. We besluiten richting Campo te rijden, nog een kleine 25 kilometer verderop, om toch het tempo er een beetje in te houden.

Na een tijd de grote weg gevolgd te hebben, besluiten we een lokale fietsroute te volgen, die waarschijnlijk naar het meer gaat waaraan ook onze camping gelegen is. Deze route rijden we helemaal af, door (nog meer) maisvelden, boerendorpjes en prachtige bergen. Alsof je in een aquarium rijdt is bijna elke kant waar we op kijken, de horizon bedekt door enorme bergen. Gelukkig hoeven we hier niet overheen.

Eenmaal in Campo besluiten we nog een stuk door te rijden tot Coldoro, aangezien het zo in de avond toch wel lekker doorrijdt, en we zonder al die heuvels lekker opschieten. Hier is de grote weg jammer genoeg niet te vermijden, en onder het geruis van langsrijdende auto's en vrachtwagens rijden we richting Coldoro. Het is even zoeken op de kaart, en we rijden natuurlijk weer de nodige kilometers om, door grindpaden en slecht asfalt. Met handen en voeten weten we aan een lokale bewoner waar we langs rijden duidelijk te maken waar we heen willen, en binnen een uurtje zijn we alsnog in Coldoro.

Hier eten we een flink stuk brood aan het meertje van een prachtige camping, waarvan alleen het sanitair wat minder lijkt in vergelijking met wat we daarvoor gezien hebben. Ook heeft de camping gratis internet (en wifi!) en worden we geholpen door een medewerkster die 4 talen beheerst. Zo hebben we ons boekje italiaans gelukkig nog niet nodig.

DAG 19 - Coldoro - Paderno d'Adda (bij de boer)

De vorige avond hebben we de laptop laten opladen in het restaurant, en zijn erachter gekomen dat het geheugenchipje van de camera waarschijnlijk 10 kilometer terug verloren is. Flink balen, maar in de vroege ochtend rijden we 'even' het stuk heen en weer, en vinden gelukkig het chipje met de 350 foto's erop weer terug. Inmiddels is de zon zodanig hoog gaan staan dat de hitte bijna niet meer uit te houden is, en we pakken dan ook snel de tent in. Het gat in de voorband van Anneloes is blijkbaar niet goed geplakt, of het plakkertje is los gaan laten, dus ook de voorband wordt weer gerepareerd. Gelukkig is Anneloes hier zeer bedreven in.

Omdat er hier gratis internet is, en we dit in de vorige 18 dagen nog maar een keer hebben gezien, besluiten we gelijk alle foto's en het logboek bij te werken en te uploaden, zowel als backup als voor iedereen die dit leest. Het restaurant waar we kunnen zitten (wat bij de camping hoort) heeft heerlijke airco, wat met deze temperaturen wel gewenst is. We besluiten pas om 14.00 weer verder te rijden, omdat de zon dan niet zo fel meer is.

We rijden verder langs het water, klimmend en dalend, wat we niet verwacht hadden van zo'n route zo dicht op het water. Sommige huizen zijn langs deze weg gebouwd, en dalen drie verdiepingent af naar het water. Ze parkeren hun auto daarbij dan, soms zelfs via een bruggetje tussen de weg en het huis, op het dak wat een grappig gezicht is.

Het uitzicht langs het water is geweldig, en ondanks dat het na een tijdje een beetje op elkaar begint te lijken, kijken we onze ogen uit. Met de boot steken we een meer over, om aan de andere kant te starten met een flinke klim. Zo flink dat we hiervan nog steeds een deel moeten lopen. Opnieuw een geweldig uitzicht en een lekkere afdaling.

Enige kilometers verder komen we twee tunnels tegen, van rond de 2 kilometer per stuk. We zetten de hoofdlampjes op en rijden vol spanning de tunnels door, onder het geraas van de auto's die met zo'n 70 kilometer per uur langs ons razen. De tunnels komen uit in het stadje Lecco, vanwaar we een mooi fietspad volgen langs de rivier de Adda, wat veelvuldig gebruikt wordt door inwoners van de stad Lecco om te hardlopen. Iets verderop ligt een camping, een van de weinige in de omtrek, welke echter nog te vroeg op de route ligt en veel te duur is om te blijven staan, zeker voor de magere faciliteiten die geboden worden.

We besluiten verder te rijden en na wat navigeren door het dorpje (wat nog altijd teveel tijd kost) komen we in het volgende gehucht waar we weer met veel moeite en omrijden de brug over de rivier vinden. Hier trachten we het fietspad aan de overkant van de rivier te vinden, wat opnieuw omrijden en met moeite de weg vragen betekent. Ze zouden dit fietspad beter een mountainbikepad kunnen noemen want het kost de grootste moeite om alle stenen op het pad te ontwijken. Een lekke band kunnen we hier nu niet bepaald gebruiken. Het pad wordt op een gegeven moment zo smal dat we zelfs achter elkaar rijdend nog flinke ladingen planten tegen onze benen aan krijgen.

Het is al tegen etenstijd, maar eten zit er niet in met alle muggen die de oeverzijde bevolken. We hopen snel ergens aan te komen waar we in de tent dan wat kunnen eten. In het dorpje waar het mountainbikepad eindigt vragen we opnieuw de weg, ditmaal naar een plaats om te overnachten. De enige camping in de buurt blijkt degene te zijn die we hebben gepasseerd, en een uur terugrijden hebben we weinig behoefte aan. Een andere man hoort ons gestotter in het italiaans en helpt ons in het engels weer op weg. We kunnen onze tent langs de rivier opzetten, waar ook onderweg picknickbankjes en waterpompen zullen zijn. We besluiten dit te proberen en vervolgen het pad langs de oever.

Gelukkig is het tweede deel van het pad minder avontuurlijk, smal en vol stenen dan het eerste deel en we zetten er wat tempo in. Na het eerste picknickbankje komen we een watervoorziening tegen, welke uit een beekje langs het pad stroomt. Het water ziet er helder uit en we vullen onze drinkflessen die alweer bijna leeg waren. Het tweede picknickbankje is veelbelovend en heeft gras in de buurt. Het geluid van de krekels en cicades weerhoudt ons ervan om hier toch de tent op te zetten, ze houden een hele serenade. We rijden verder en komen geen geschikte locatie om de tent op te zetten meer tegen tot we na een zware klim in het volgende dorp terecht komen. Hier rijden we op goed geluk doorheen, compleet afgemat door de lange dag, het is inmiddels donker geworden, waarschijnlijk is het een uur of tien 's avonds.

We besluiten aan een lokale boer te vragen of we op zijn land kunnen blijven staan, en na nog een half uur door te hebben gereden zien we een tuintje waar nog mensen wakker zijn. Ze zijn druk aan het rommelen in het busje wat daar in het gras staat, alsof ze zelf op vakantie gaan. We vragen in het frans of we een nacht kunnen blijven staan met de tent, en na toestemming zetten we snel de tent op.

Het is nu te laat en we zijn te moe om nog te koken, dus we besluiten een pak noodbiscuits te eten, op smaak gebracht met jam en honing. De volgende dag zullen we wel warm eten in de ochtend, want nu schiet dat toch niet echt op.

DAG 20 - Paderno d'Adda - Cremona

We worden al vroeg wakker, en met grote snelheid pakken we de spullen in. Nu is het nog koel en kunnen we snel kilometers maken. De eerstvolgende camping ligt zo'n 90 kilometer verderop, dus we zullen flink door moeten rijden om deze nog te bereiken. Op goed gevoel rijden we via een onverhard weggetje terug naar de oever van de rivier, waarlangs we korte tijd later warm ontbijten. Opnieuw eten we buitgemaakte maiskolven, ditmaal met een blik Rosti, wat we in Zwitserland al hadden gekocht en we al veel te lang meezeulden. Korte tijd later komen we in Trezzo aan, waar we opnieuw moeite hebben de route weer op te pakken. Op het kaartje staan veel minder weggetjes dan er in zo'n dorpje zijn. We rijden verder tot Trevigioli, door het zeer hollands ogende landschap. Alleen de temperatuur is niet Hollands, die is zo hoog dat zodra we in de zon stoppen, we ongeveer wegsmelten in de hitte.

Een dorp verder, Crema, is de locatie waar we willen stoppen om te lunchen, maar het blijkt nog lastiger te bereiken dan gedacht, mede ook omdat het navigeren door de dorpjes soms erg ingewikkeld is en we daardoor nog wel eens iets omrijden. We stoppen in een klein dorpje een paar kilometer voor Crema, waar we ons tegoed doen aan wat we eerder in de grote supermarkt onderweg hebben gekocht. In de meeste landen waar we tot nu toe doorheen zijn gereden, is het opvallend dat de supermarkten tien keer minder voorkomen, en ook tien keer zo groot zijn.

We rijden opnieuw een verkeerd weggetje in, en rijden zo door een onverhard pad tussen de maisvelden naar het volgende dorpje. Vanaf hier is de weg naar Crema gelukkig wel makkelijk te vinden, anders dan de weg in Crema zelf. Hier moeten we opnieuw tweemaal de weg vragen omdat we aan de verkeerde kant van het dorp blijken te zijn. Vanaf hier rijden we door naar Kaas en Pizza, zoals we deze dorpjes hebben benoemd. Gelukkig is er onderweg weer een plaats om de drinkflessen bij te vullen, die compleet leeg waren. Zelfs met 2 liter per persoon gaat het drinken nog best snel op. Om wat af te koelen vullen we niet alleen de drinkflessen bij, maar koelen onszelf ook met het water. Drijfnat vervolgen we de weg tot Pizzaghetti.

In Pizzaghetti hebben we volgens de route de keuze tussen de weg volgen, of het fietspad aan de andere kant van de rivier. Wij kiezen voor het fietspad, ook omdat we de langsrazende auto's alweer aardig zat zijn. Het fietsen over het pad is zwaar, omdat het op een dijk ligt is er bijna geen schaduw. Het fietspad eindigt in Anna's grot, zoals wij het noemen, een klein dorpje. Hiervandaan volgen we het pad langs het kanaal, wat ons naar de camping zal leiden.

Halverwege het kanaal loopt de voorband van Anneloes opnieuw leeg, ditmaal door het te hard raken van een steen op de weg. We besluiten naar het dorp verderop te lopen en om hulp te vragen, want deze voorband heeft een ventiel waar onze fietspomp geen raad mee weet. Na in het frans/engels uit te leggen wat er aan de hand is, hebben we binnen de korste keren tien man om ons heen staan die ons proberen te helpen. Wonder boven wonder spreekt er eentje zelfs Nederlands. Hij blijkt een Nederlandse vrouw te hebben en we rijden met hem mee naar zijn woning waar hij een compressor in de garage heeft. Daar plakken we de band, en na een praatje en een glaasje water vervolgen we de weg naar de camping. We krijgen zelfs een zak tomaten mee uit hun eigen tuin!

Aangekomen bij de camping blijkt deze opnieuw veel te duur te zijn en geen faciliteiten te bieden. Omdat we toch ergens moeten slapen blijven we toch maar hier, ook omdat het alweer bijna donker is. Het sanitair is ranzig, de tentplaats is niet vlak en licht vol met stukken hout, en we worden opnieuw compleet lekgestoken door de muggen. We besluiten opnieuw de volgende ochtend warm te eten, en de dag te eindigen met brood. Na nog een tiental muggen in de tent te hebben geplet vallen we in de veel te warme tent in slaap.

DAG 21 - Cremona - Modena

We worden vroeg en vermoeid wakker, en langzaam komen we op gang. Het is duidelijk dat de laatste twee dagen wel erg vermoeiend zijng geweest. We ontbijten (weer) met maiskolven, ditmaal aangevuld met brood en de lekkere tomaatjes die we hadden meegekregen de vorige dag. De boter is alweer gesmolten, en de mieren zijn in grote getale afgekomen op de paar druppels aan de buitenkant van het pakje. Hopelijk blijft deze in ons koeltasje wel goed, want iedere keer nieuwe boter kopen als de oude is gesmolten schiet ook niet op. Ten slotte nemen we een koude douche, en na de gebruikelijke handelingen van het afrekenen en inpakken gaan we weer op weg. Het zal waarschijnlijk vanavond weer wildkamperen worden, want de komende camping ligt te ver om met te fiets vandaag nog te bereiken.

We trappen stevig door, en met bijna geen wind en opgezweept door de pompende muziek uit onze oordopjes rijden we met bijna 28km/u door de ietwat saaie Po-vlakte. In dit tempo redden we de volgende camping misschien nog wel halen. Het eentonige saaie landschap wordt gelukkig wel afgewisseld met mooie dorpjes waarin nog mooiere kerkjes staan. In San Giovanni in Croce rijden we langs een kasteel, over de treinbaan.

Iets voorbij San Giovanni in Croce is de voorband van Anneloes opnieuw leeggelopen. We rijden een klein stukje terug naar de schaduw en ondanks dat we verwachten dat de band toch weer lek gaat plakken we deze nog wel. We besluiten terug te rijden tot het dorpje, en daar op zoek te gaan naar het treinstation, een van de weinige in de omgeving. In het dorpje en de dorpjes verder is geen fietsenmaker aanwezig en we zullen dus een stuk verder met de trein moeten.

Het station lijkt verlaten, maar zodra we de hoek omkomen blijken er toch nog een stuk of tien mensen op de trein te wachten. De kaartautomaat is kapot en we worden niet echt wijs uit de dienstregeling in hoe we in Modena kunnen komen. Al snel komt de trein aan, we hoeven gelukkig niet lang te wachten. Met moeite leggen we uit dat we met de fietsen naar Modena willen en met nog meer moeite, en een beetje hulp, trekken we de fietsen de trein in. In Nederland is het perron verhoogd, maar hier is het flink klimmen om de trein in te komen, zeker met die zwaar bepakte fietsen.

Bij de conducteur halen we een kaartje tot Modena, een route die via een klein treinstation in de buurt en een busverbinding naar Parma loopt. `Iedereen lijkt op de hoogte te zijn van onze overstap, en tot onze verbazing gaan de fietsen in zijn geheel met bepakking zo het bagageluik van de bus in.

Gelukkig heeft zowel de bus als de vorige trein airco, want in het instapgedeelte waar dit niet zit zou je haast bezwijken onder de hitte. We kijken goed om ons heen, het grootste deel van de Po vlakte hebben we dalijk gehad. Als die voorband niet lek was gegaan hadden we dit stuk waarschijnlijk vandaag net wel of net niet kunnen fietsen. In ieder geval kunnen we nu onze beenspieren een beetje rust geven.

Onderweg naar Parma zien we al redelijk wat reclameborden, we zijn dus al in de buurt. Blijkbaar bestaat er naast Parmaham ook parma-garages, parma-bedden en nog veel meer. De busrit duurt niet lang en na een kwartiertje komen we aan in Parma. Daar worden we weer netjes geholpen met het uitladen van de fietsen. Wat zijn die mensen hier toch behulpzaam!

Aangekomen op het station blijkt er geen lift te zijn naar het andere perron, waar de trein vertrekt. Dat betekent een flinke trap af en weer op met de fietsen. Met moeite tillen we allebei een fiets op en slepen deze de trap af en weer op. Zo hebben we toch nog onze lichaamsbeweging gehad voor de dag. Binnen een paar minuten komt de trein aan, eentje die opnieuw een flink hoge instap heeft. We laten de fietsen in het warme instap-gedeelte staan en gaan zelf in coupe zitten, natuurlijk onder het genot van de vol functionerende airco.

In Modena pompt Anneloes nog even de voorband op, niet dat het veel nut heeft, maar dan wordt de velg in ieder geval niet beschadigd bij het lopen. Na een lekkere hap bij de McDonalds (met Italiaanse menu's) gaan We op zoek naar een fietsenmaker en een plaats om te overnachten. De campings zijn 5 en 8 kilometer verderop, en de fietsenmakers zijn al gesloten op dit tijdstip (het is acht uur 's avonds). We vragen wat rond en komen op de locatie van een hostel uit.

Het hostel in Modena is zeer aan te raden, voor een relatief lage prijs kan je hier goed slapen. We hebben voor 15 euro per persoon een privekamer. Alleen de douches en toiletten zijn dan gedeeld, maar dit was voor ons geen enkel probleem.

DAG 22 - Modena - Lame (Zocca)

Het is Vroeg opstaan, want al om 10 uur sluit het hostel. Dit betekent voor 9.45 de kamer verlaten en uitchecken. We gaan op zoek naar een fietsenmaker, waarvan we al de vorige dag enkele richtingen hadden gekregen. Deze fietsenmaker plakt de voorband en legt er een extra velglintje in. Hij weet ook niet wat er met dat voorwiel aan de hand is.

Met mijn achterwiel is het slechter gesteld. Anneloes komt erachter dat het scheurtje wat voor de vakantie in de velg zat, inmiddels zodanig groot is geworden dat het een kwestie van tijd is voordat het achterwiel breekt. De fietsenmaker kan dit niet verhelpen, en we worden doorverwezen naar een andere fietsenmaker.

Het duurt even voor we deze fietsenmaker hebben gevonden, maar met wat hulp van voorbijgangers vinden we de fietsenwinkel in kwestie. De eigenaar is erg aardig en helpt ons enorm. Hij gaat op zoek naar een vervangend achterwiel van eenzelfde kwaliteit, wat lastig is aangezien veel winkels op dit tijdstip dicht zijn (het is lunchtijd). Een oudere man in de winkel heeft gelukkig een nog betere oplossing. Hij kan het wil repareren en versterken, zodat het weer zo goed als nieuw is. We gaan akkoord en in een half uurtje zal de fiets weer in orde zijn. We krijgen voor de tussentijd stoelen verstrekt, en lunchen uitgebreid op het pleintje voor de winkel met typisch italiaans brood wat we eerder die dag hebben gekocht

We besluiten vanaf Modena toch de gok te wagen met de voorband en het traject te vervolgen richting Florence. Gelukkig zit de laatste fietsenmaker vlakbij de route en al snel zitten we weer op het traject. Zoals bijna vanzelfsprekend hebben we toch nog even hulp nodig om de stad uit te komen op het juiste pad. Een aardige oudere vrouw leidt ons hiernaar door ons met de auto voor te rijden, wat betekent dat we een stuk over de weg rijden achter een auto met de knipperlichten aan. Al snel vinden we het fietspad, bedanken de vrouw en vervolgen onze route voorspoedig.

Het eerste deel is rustig aan over de vlakte en alleen op enkele plaatsen langs het fietspad hebben we even moeite met de weg vinden. Het is een bestaand fietspad tussen Modena en het dorp verderop en er stond daardoor verder niets aangegeven in het boekje. Halverwege dit pad rijden we langs een fruitkraam. De traditie van vorig jaar voortzettend besluiten we ons hier te goed te doen aan een overdosis fruit. We krijgen beide een schaal met stukken meloen voorgeschoteld, en nemen nog een aantal kilo aan druiven en perziken mee. Het mag duidelijk zijn dat aan dit lokale zuidelijke fruit een veel betere smaak zit dan wat in Nederland in de supermarkt te koop is. We genieten met volle teugen.

Het is inmiddels bewolkt, volgens de mensen bij de fruitkraam is er regen voorspeld voor de volgende dag. We rijden stevig door en zien al snel het volgende gebergte aan de horizon verschijnen. Dat belooft een flinke klim door de Apenijnen. En een klim dat is het zeker, we zijn blij dat de zon nu niet zo fel is door alle bewolking.

Volgens de borden is er in een dorp verderop, Zocca, een camping aanwezig die niet in ons boekje staat. We volgen de bordjes erheen en na een stevige klim vanaf Zocca komen we aan op de camping. Er is niemand bij de receptie en volgens het bordje kost de camping ook 22 euro voor ons. Iets teveel voor een nacht slapen alleen naar ons idee en we rijden verder. We hebben toch die ochtend nog kunnen douchen dus wildkamperen behoort vanavond weer tot de mogelijkheden.

Na wat navraag te hebben gedaan (in het italiaans, wat een gedoe) komen we erachter dat er 2 kilometer verderop een festival is waar mensen gratis de tent mogen plaatsen. Dat is de moeite van het proberen waard en onder het licht van onze hoofdlampjes vervolgen we de spannende 2 kilometer door de bergen richting het festival.

Het festival zelf is luid en duidelijk aanwezig, en de tenten staan ongeveer tegen elkaar aan gebouwd. De muziek is redelijk en we zetten de tent op. Ondanks dat we erg moe zijn besluiten we toch even te gaan kijken. Er is een groot podium, en een akoestisch podium. De muziek bij dit laatste podium is erg interessant, en ook de hapjes die er te koop zijn vallen in smaak, in ieder geval bij Anneloes. Onder het genot van een plastic kannetje wijn (alsof het uit een kinderservies komt) maken we een praatje met de mensen naast ons, die maar niet kunnen geloven dat we uit nederland zijn komen fietsen.

Het wordt al snel laat en we besluiten er een punt achter te zetten. We zeggen de mensen gedag en kruipen de tent in. De muziek is gelukkig al iets zachter, al is dit niet voor lang. Het is erg moeilijk door de lading decibellen heen te slapen, zeker als je licht slaapt.

DAG 23 - Zocca - San Baronto (Pistoia)

In de vroege ochtend worden we weer Wakker gebrand door de zon. De temperatuur in de tent is gestegen tot zulke waarden, dat in de tent blijven liggen geen optie meer is. We kleden ons aan en pakken vlot de tent in. Blijkbaar zijn meerdere mensen door de zon wakker geworden, want beetje bij beetje zien we steeds meer mensen hetzelfde doen. Een bezoek aan de toilet slaan we over, om enig eten van de vorige dag nog binnen te houden. Drie toiletten voor zoveel mensen en alcohol is duidelijk te weinig. In een ware exodus verlaten we het dorp Lame, waar het feest was, verder de bergen door.

Vanaf hier is het eerste deel van de Apenijnen bijna voltood, er is bijna geen klim meer. Al snel beginnen we aan de flinke afdalig, welke we onderbreken om te schuilen voor de voorspelde hoosbui. Hier ontmoeten we een stel belgen, een vader met zijn twee zoons, die in 2 weken proberen de andere kant op te fietsen. Ondanks dat ze praktisch geen bagage meehebben denken we dat ze zeker de helft met de trein zullen moeten doen.

Zodra de regen stopt, een klein half uurtje later, gaat onze tocht verder. In een vlot tempo vervolgen we onze afdaling, welke al snel gevolgd wordt door een flinke klim, de tweede bergkam die we over moeten. Met moeite komen we hier overheen, waar we iets voor vijven eindelijk Toscane inrijden. Een waar gevoel van triomf overweldigd ons, we hebben ons doel praktisch gehaald! Enkele kilometers verder vindt de ware afdaling plaats, richting Pistoia. Dit is een enorme afdaling in de vorm van een bijna eeuwig lijkend parcours van haarspeldbochten, waarbij we na iedere bocht ons opnieuw verbazen over het geweldige uitzicht. Niet dat we hier lang naar kunnen kijken, want de bochten vragen het uiterste van onze concentratie en handkracht van het knijpen in de remmen.

Beneden aangekomen is het nog een klein stukje over de (grote) weg richting Pistoia, waar we eenmaal aangekomen een ijsje eten in de gigantisch drukke ijssalon. In het centrum van de stad dineren we met een achttal pizza-slices. We bekijken de mogelijkheden tot overnachten. Die worden helaas beperkt tot verder fietsen of een hotel nemen. We besluiten het laatste, en vervolgen de route, ditmaal niet naar Florence, maar Empoli, waar onderweg de enige camping zit.

Deze route betekent alsnog een flinke klim, gelukkig is er geen felle zon meer, die is inmiddels bijna onder gegaan. In twee uur rijden we de berg op, waar we in het dorp nog verder de berg opgaan tot een stijlheid die alleen nog maar te lopen is. Boven aangekomen horen we de camping al van verre. Er lijkt een jongerendico aan de gang te zijn, wat niet veel goeds belooft voor de prijs. Bij de camping zelf checken we in, en krijgen een plaatsje op de berg toegewezen. We zetten de tent op en gaan snel slapen. Morgen is het in ieder geval vast niet meer veel klimmen.

DAG 24 - San Baronto - Florence

Kort na het wakker worden maken we ons klaar om te vertrekken. We zijn er achter gekomen dat deze camping de duurste is die we ooit hebben gezien, met 30 euro per nacht, en besluiten daarom gebruik te maken van het zwembad. We betalen er immers flink voor. Bij het zwembad aangekomen blijkt iedereen er badmutsen te dragen, een heel vreemd gezicht. we lenen een setje van een aardige Nederlander en nemen een korte duik. Er zijn hier bijna meer Nederlanders dan Italianen merken we, en bijna iedereen kunnen we in het Nederlands groeten.

Na het uitchecken vervolgen we de route richting Empoli, die we tot Vinci zullen volgen. Vanaf Vinci zullen we naar het oosten afbuigen richting Florence. Het eerste deel van de tocht is gemakkelijk, en we zijn blij dat het berg af is met de tropische temperaturen in de zon.

Na de afdaling, een kort vlak stuk en een klein stukje klimmen komen we aan in Vinci, waar we met moeite de afslag richting Florance oppikken. Vanaf hier staat er even geen info meer in het boekje, en zijn we aangewezen op onze eigen navigatieskills en de mensen aan wie we constant de weg vragen.

De route leidt ons met een enorme klim de olijfboomgaarden door, waar we keer op keer genieten van het geweldige uitzicht. Een beloning voor het blijven doorduwen van die zware fietsen de helling op. Want van fietsen komt het niet met deze zon, temperatuur en helling. Onderweg nemen we wat druiven mee van een veld langs de weg; het is duidelijk dat deze druiven voor de wijn zijn, want ze smaken meer naar rode wijn dan de druiven die we gewend zijn te eten.

Na een flink stuk klimmen komen we halverwege de berg door een rustig dorpje en besluiten hier een ijsje te halen bij een lokale bar. Iets wat niet veel mensen waarschijnlijk doen, want het ijs leek daar al tijden in de vriezer te hebben gelegen. Met moeite breekt de eigenaar het opgevroren ijs weg om bij de versnaperingen te komen.

We vervolgen onze tocht in een rustig tempo, rustig lopend en onderweg vaak uitrustend, nog steeds genietend van het uitzicht. Zo hoort vakantie te zijn, niet gehaast, maar genietend van de omgeving. Na enkele uren sinds we zijn begonnen aan de klim komen we uiteindelijk bovenaan de berg, waar een pizzeria gevestigd is. In het italiaans horen we cijfers noemen, blijkbaar spelen ze hier ook bingo. We eten nog maar een ijsje om bij te komen van de klim, want pizza eten dat kan nog niet om half zes, dat doen die italianen pas veel later.

Dan begint het leuke stuk van de route weer, de afdaling naar Poggio a Caiano. Via vele haarspeldbochten suizen we omlaag, de warme lucht wapperend langs onze kleding en haren. Op deze snelheid is zelfs de warme droge italiaanse lucht nog zeer verkoelend. Al snel bereiken we het dorp en zijn weer terug op de route die in het boekje staat. Vanaf hier zijn er bijna geen bergen meer en we rijden in een vlot tempo door tot we de bewoners van Florence zien hardlopen langs de rivier.

We zijn er bijna, en toch nog net niet helemaal, want opnieuw heeft Anneloes weer een lekke voorband. Blijkbaar is het voorwiel nog steeds niet helemaal in orde. We zijn wel blij dat het hier lek raakt, en niet ergens midden op de berg waar niemand is. Anneloes probeert de band te plakken, wat lijkt te lukken tot bij het oppompen van de band deze met een luid gesis opnieuw leeg raakt. Dan maar een nieuw bandje erin, later kijken we wel wat er precies mis is met het wiel. Het nieuwe bandje blijft gelukkig heel, en al snel komen we in de stad aan.

Gezien de grootte van de stad, en het ontbreken van routes richting de camping, vragen we de weg naar de camping die ons het meest goedkoop lijkt. Na een uitgebreide uitleg met veel gebaren fietsen we door de stad. Na drie bruggen, een lange straat en een bijna eindeloos stijgende weg door het park die met veel slingerbochten om de halve stad lijkt te gaan, komen we eindelijk bij de camping aan. Gelukkig is de camping voor fietsers relatief gezien goedkoop, omdat deze geen auto meehebben.

Dan is het nog zoeken naar een plek op de enorme camping, want de plaatsen zijn vrij om zelf te kiezen. Na lang zoeken vinden we een plekje, en prakken ons tussen een Duitse camper en een Nederlandse tent in. Na het opzetten van de tent besluiten we wat te gaan eten op de camping zelf. Volgens de coupon die we hadden meegekregen bij de receptie, kon je hier voor 5,50 eten en drinken. Natuurlijk betekent dit pizza, helaas een kleine versie met alleen tomaat en kaas, maar in ieder geval hoeven we niet te koken. Vermoeid van de lange dag vallen we als een blok in slaap.

DAG 25 - Florence (eindbestemming!)

Wakker gebrand door de zon komen we, nog steeds licht vermoeid, de tent uit. Een bezoek aan de toiletten een stuk laat het resultaat van onze klim de vorige dag zien, een enorm uitzicht op de stad laat zien wat we allemaal nog van dichtbij kunnen gaan bekijken.

We besluiten te voet het centrum in te gaan. Het centrum is eigenlijk jammer genoeg veel te toeristisch, waarbij de drommen mensen zich uren in rijen scharen om de gebouwen van binnen tne kunnen bekijken. Wij houden het bij een vluchtige inspectie van de buitenkant, en lopen vlug verder, weg van alle drukte.

Toch maar weer op zoek naar een supermarkt, zeker met het vooruitzicht dat we hier misschien nog wat langer zullen staan. Het fietsen is erg vermoeiend geweest, en het is op zich best lekker om even wat uit te rusten. Na een bezoek aan een klein bakkertje lopen we verder naar de supermarkt, waar we opnieuw bijna meer fruit inslaan dan we opkunnen. Om het lopen wat te verlichten besluiten we een groot deel van de vier kilo druiven vast op te eten.

Het teruglopen, zeker met alle boodschappen, valt nog vies tegen. Het is nog best een afstand, en zeker met deze temperaturen balen we wel een beetje dat de fietsen nog op de camping staan. Uiteindelijk hebben we bijna een heel rondje door de stad gelopen in een dag, wat niet bepaald rust betekent voor onze benen.

Eenmaal op de camping aangekomen, beginnen we rustig aan het bereiden van de maaltijd; Verse macaroni gegeten met gehakt, aubergine en paprika. Heerlijk om weer te koken met verse ingredienten en vlees, iets wat we niet altijd hebben kunnen doen omdat we meestal de supermarkten redelijk vroeg op de dag tegenkwamen. Met een voldaan gevoel gaan we slapen, ondanks dat we vandaag zowaar niet gefietst hebben.

DAG 26 - Florence - Bientina

Met een licht ochtendhumeur worden we wakker, het fietsen beviel ons toch beter. We besluiten richting Livorno te fietsen, aangezien daar ook de trein terug gaat. Bij de receptie proberen we een mogelijke route te achterhalen en krijgen enkele touristische kaartjes mee van de omgeving. Hier staan in ieder geval de plaatsen tot aan Empoli op, wat ongeveer op de helft van de route ligt.

Via (snel)wegen zoeke we een weg richting Empoli, Pisa en Livorno, waarbij we bij het verlaten van Florence al op de verkeerde weg uitkomen. Gelukkig kunnen we met moeite uit de communicatie met de lokale italianen achterhalen hoe we weer op de juiste route komen zonder het gebergte diep in te hoeven rijden.

Onderweg halen we een bak ijs en wat brood en fruit voor de lunch, en lunchen we in Empoli met meloen en de reep chocolade die inmiddels gesmolten is. Gesmolten chocolade en meloen is op zich best een lekkere combinatie om te eten, in ieder geval stukken beter dan het zoutloze brood, wat grotendeels aan de aanwezige eenden gedoneerd wordt.

In Empoli gaan we de brug over, de kleine wegen zoekend richting Pisa, waar we helaas geen kaart van hebben. Dat betekent Weer een paar keer de weg moeten vragen, uiteindelijk resulterend in een route via het stadje Lucca. Al snel staat Pisa op de borden, nog maar vijf kilometer! Dat gaat ook erg snel, bijna te snel naar ons idee. Al snel blijkt dat deze bewegwijzering niet helemaal klopt, want vijf kilometer verder is de afslag richting de tolweg die richting Pisa gaat.

Bij de afslag richting de tolweg loopt opnieuw de voorband van Anneloes leeg. Gelukkig zit het hier vol met bedrijven langs de weg, ondanks dat er in de wijde omtrek geen dorp te bekennen is. Ik fiets even heen en weer met het voorwiel naar de fietsenmaker, en kom met een nieuw velglint en een binnenband terug. Opnieuw proberen we de band nog tevergeefs te plakken, maar een nieuwe band geeft toch een beter resultaat. Het begint inmiddels te schemeren en we besluiten snel doorte fietsen in de hoop Pisa nog voor het donker te bereiken.

De nacht valt snel, en al binnen een uur zijn we genoodzaakt de hoofdlampjes er weer bij te pakken. Omdat de wegen schaars of niet verlicht zijn, slaan we af bij de eerste bed & breakfast die we zien. Onder begeleiding van een oud italiaans mannetje lopen we de steile helling op naar de dichtstbijzijnde taverne.

Deze taverne blijkt niet de B&B te zijn die we zoeken, en het enige wat ze ons konden bieden was een appartement voor 78 euro voor een nacht. We willen al bijna verder rijden als er een Nederlands stel bij geroepen wordt die ons helpt vertalen. We mogen met onze tent uiteindelijk gratis voor het gebouw op het grasveld staan.

Alsof dat nog niet genoeg gastvrijheid is, mogen we ook nog aanschuiven bij de barbeque, nadat ze merken dat we nog niet gegeten hebben. Na een kleine maar erg lekkere maaltijd zetten we de tent op in het grasveld en gaanslapen. Gelukkig hebben we nog een lege fles, want zonder sanitaire voorzieningen of rustig stuk bos zijn er maar weinig mogelijkheden voor toiletbezoek.

DAG 27 - Bientina - Livorno

We worden al vroeg wakker en pakken in een vlot tempo de spullen in. De in grote getale aanwezige mieren hebben onze boter, chocopasta en honing gevonden, en met moeite verwijderen we deze ongevraagde medereizigers bij de eerstvolgende waterkraan die we tegenkomen. We ontbijten op ons gemak en rijden in een rustig tempo richting Pisa; we hebben immers bijna de hele dag nog de tijd.

Al snel komen we aan in Pisa, waar we de route naar de scheve toren vragen, simpelweg door onze arm schuin te houden. De italianen snappen het gelijk en wijzen ons de route. Bij de tweede brug rechts, dan loop je er vanzelf tegenaan. En hoe dichter we in de buurt van de toren komen, hoe meer toeristen we weer tegenkomen. Tot het moment dat we bij de toren staan, en de omgeving rond de toren bijna net zo zwaar bevolkt is door toeristen als de deksel van ons honingpotje enkele uren eerder door de mieren.

Iedereen wilde op de foto de toren 'omduwen' of 'tegenhouden', wat een weinig originele indruk maakte. Al snel banen we ons een weg , weg van de menigte en positioneren ons tegen de andere kant van de oude muur, waarachter zich de Duomo en de scheve toren bevinden. Hier maken we een maaltijd van pasta met verse tomaatjes en aubergine, wat we eigenlijk de vorige dag zouden hebben gegeten, als we geen maaltijd aangeboden hadden gekregen.

Na de heerlijke warme lunch rijden we op de grote weg verder richting Livorno. Bij het zoeken van een kleinere weg rijden we tot tweemaal toe compleet de verkeerde kant op. Blijkbaar werkt dat kompasje toch minder goed dan we gehoopt hadden. In de nog steeds warme, brandende zon rijden we richting Pisa Marino, wat heel toeristisch aan het water gelegen is. Vanaf hier bereiken we langs de drukke strandweg al snel de havens van Livorno.

Ondanks dat we onderweg veel campings zijn tegengekomen, blijken er rondom de stad zelf maar weinig campings te zijn. We worden doorverwezen naar een camping aan het water, waarbij we meerdere malen horen dat deze vijf kilometer verderop gelegen is.

Na de zon langzaam in de zee hebben zien zakken besluiten we pizza te gaan eten in een restaurantje aan het water. Vreemd genoeg zijn de restaurants hier erg goedkoop, en het wordt dan ook steeds drukker om ons heen. Het is ook een hele gewaarwording als we merken dat de mensen hier net als thuis eten. Pizza wordt met de handen dubbel gevouwen en de mond in gestouwd. Daar zitten we dan, trachtend volgens de goede tafelmanieren te eten. Hett is in ieder geval wel zeker voor herhaling vatbaar om in Italie uit eten te gaan, want voor 40 euro een driegangen menu met een liter wijn is zeker niet duur.

Inmiddels is het bij het verlaten van het restaurant compleet donker, als we onze weg vervolgen op zoek naar de camping. Aangekomen bij de camping blijkt deze 40 euro te kosten voor een hele kleine plaats, wat we veel te veel geld vinden voor een nacht slapen. Op zoek gaande naar een beter alternatief vinden we na veel zoeken en vragen een camping die achteraf officieel geen camping blijkt te zijn. In het donker zetten we de tent op, en vallen al snel als een blok in slaap.

DAG 28 - Livorno - Livorno

De camping waar we zojuist hebben overnacht blijkt 30 euro per plaats te kosten. Omdat we niet zoveel meer contant mee hebben, en de pinautomaat kapot is, dingen we dit af tot 24, alsnog veel te veel voor een camping waar de douches en toiletten slechter zijn dan degene die op menig festival aanwezig zijn. Alle faciliteiten zien eruit alsof ze in de laatste 30 jaar niet meer onderhouden zijn, en we zijn dan ook blij als we weer verder trekken, op zoek naar betere overnachtingsplaats voor de laatste nacht.

De enige andere camping blijkt bijna bovenop de berg te zijn gelegen, enkele kilometers verder (en hoger). In de hitte, op het warmst van de dag, lopen we al zwetend de berg op. Bocht na bocht stijgen we een stukje, onderwijl iedere schaduwplaats benuttend die we kunnen vinden.

Bovenop de berg aangekomen blijkt de enige andere camping uit de omgeving 32 euro te kosten, zonder zwembad of manier om af te koelen. We besluiten dan maar de laatste nacht af te sluiten met wildkamperen. We leggen het laatste stuk klim af, waar we bovenop de berg een stil plekje vinden om te staan. We wachten rustig tot het donker is, en lepelen de meloenen uit die we eerder hebben gekocht. Op zich is het wel lekker om niet tot het donker te fietsen, maar een beetje uit te rusten. Toch is er weinig te doen, en nog in de schemering zetten we de tent op. Hopelijk hebben de bewoners van het dorp verderop, die hierlangs lopen met hun hond, geen bezwaar tegen onze aanwezigheid.

Da enige tijd in de tent te hebbgen gelegen, en we net besluiten te gaan slapen, woden we opgeschrikt door geknor. Vol spanning horen we hoe de everzwijnen rond onze tent de pitjes en schillen van de meloenen opeten, die we daarvoor zo ver mogelijk in de bosjes hadden gegooid. Zodra we het idee hebben dat de everzwijnen weer weg zijn, gaan we nog even snel de tent uit voor een nachtelijke boodschap. Met scrik ren ik de tent weer dicht, bij het horen van geknor enkele meters bij de tent vandaan. De rest van de avond komen we de tent niet meer uit met die beesten rond de tent. We zijn maar wat blij dat ze de andere twee helften van de meloenen niet komen opeisen, die in onze buitentent liggen, maar netjes buiten onze tent blijven scharrelen.

DAG 29 - Livorno - Chiuso

Redelijk uitgerust worden we wakker. Het zodanig plaatsen van de tent dat deze in de ochtend in de schaduw staat, heeft zeker geholpen. We eten de andere helften van de meloenen op; de zwijnen hebben vanavond weer wat schillen te eten. Dat ze hier vaak komen is wel duidelijk, te zien aan de hoeveelheden ontlasting in de omgeving, die we de vorige dag nog voor hondedrollen hadden aangezien.

Na de tent te hebben ingepakt beginnen we aan de flinke afdaling naar beneden; de mooiste beloning voor het zware klimmen de berg op. Al snel komen we beneden aan en rijden zo Livorno binnen, waar we een uur daarvoor nog vanuit de berg naar hebben kunnen kijken. We verkennen rustig de stad, en eten wat gebak te hebben gegeten bij een banketbakker. Aangekomen bij het station blijkt dat het nog wel even duurt voordat we de trein inkunnen, en besluiten nog even de stad in te gaan.

De stad lijkt compleet verlaten, waarbij we meer duiven dan mensen zien. Het blijkt een nationale feestdag te zijn, de geboorte van maria ofzo, en bijna alle winkels, restaurants en supermarkten zijn gesloten. Wel jammer op zich, want dit was uitgesproken onze kans om nog wat souvenirs op de kop te tikken. Bij een ziekenhuis halen we water en sap, een van de weinige gebouwen die nog wel open waren.

Terug bij het station ontmoeten we een gezellig stel,wat later onze coupe-genoten blijken te zijn. Na een praatje te hebben gemaakt besluiten we nog een uurtje in het park te gaan zonnen om de tijd te doden. Helaas is dit niet mogelijk door de grote hoeveelheid muggen, welke ons na enkele minuten al in grote getale lastig vallen.

Op het station wachten we tot we de fietsen in kunnen laden. Ze mogen in een eigen coupe in plaats van de fietswagon, bij gebrek aan ruimte op de fietswagon. Met veel moeite prakken we de fietsen het kleine gangetje door, de coupe in. Hier kan het grootste deel van de bagage ook bij staan, wat een hoop ruimte in onze eigen coupe scheelt.

De trein vertrekt korte tijd later, en we beginnen aan onze tocht terug naar nederland, relaxend in de trein, ervaringen uitwisselend met onze nieuwe coupegenoten. Gelukkig delen we de coupe ook maar met zijn vieren, wat nog meer ruimte scheelt. De maaltijden worden langsgebracht, welke nog redelijk smaken gezien het feit dat het opwarmmaaltijden zijn.

Na nog even te genieten van het uitzicht in het donker maken we ons klaar voor de nacht, klappen de bedden uit en vallen uiteindelijk rond 12 uur in slaap.

DAG 30 - Chiuso - Den Haag

Om 9 uur worden we wakker, een kleine 800 kilometer verder. We krijgen een ontbijtje geserveerd van twee broodjes met smeerkaas en jam. De trein rijdt redelijk langzaam en stopt op de meest vreemde locaties. De tocht duurt een stuk langer dan andere nachttrein waar we een jaar eerder in hadden gezeten. Pas tegen twee uur zullen we aankomen op locatie.

Aangekomen met de trein stappen we uit en gaan op zoek naar een aansluitende verbinding, die via Breda schijnt te lopen. De trein komt al snel en in een half uurtje staan we op station Breda. Op dit station blijkt al snel dat er geen treinverbinding is tussen Breda en Rotterdam, en we de bus moeten nemen tot aan Zwijndrecht om vanaf hier weer verder te kunnen. De buschauffeur heeft gelukkig genoeg plaats voor de fietsen en vertrekt direct. Wat wel erg tegenviel is dat dit als een extra service gezien wordt, terwijl we nota bene voor die fietsen ook betaald hebben.

De trein maakt een extra tussenstop op Rotterdam Blaak, waar we de stoptrein die we nodig hebben zien stoppen net als onze trein weer weg rijdt. Dit is de stoptrein die we op Rotterdam Centraal moeten gaan halen. Natuurlijk stopt de trein niet netjes aan de overkant, maar een spoor verderop, waardoor we niet alleen de trein missen, maar ook de grootste moeite hebben om zonder liften op het andere perron te geraken.

Eindelijk, een stoptrein later, rijden we vanaf Schiedam het laatste stuk naar Spijkenisse zelf, om hier een tussenstop te maken. omdat we toch op de route zijn kunnen we zo een bezoekje aan mijn moeder maken, waar mijn grootouders op dat moment toevallig ook zijn. Na een heerlijke maaltijd worden we teruggebracht naar Den Haag, en is de vakantietocht definitief ten einde gekomen, met 1650 kilometer op de teller.

NIEUW - Fietstocht Retourtje Praag 2010
Fietstocht Maastricht - Florance 2009

Weersverwachting

Helder en vannacht (zeer) strenge vorst, overdag ook enkele wolkenvelden.

	di	wo	do	vr
ZON		65%	30%	70%
RGN	0mm/u	15%	10%	10%
TMP	-13°	0°	-1°	-3°
WND	NO 2	O 3	N 3	ZO 2

Bron: BuienRadar.NL

Externe links

Marc Prensky.com