Fietstocht Retourtje Praag (Juli / Augustus 2010)
Dit is het logboek van onze fietstocht in de zomer van 2010 (in wording), waarbij we van Nijmegen naar Praag, en via Linz terug naar Nijmegen fietsen. Een afstand van inmiddels ruim 2500 kilometer op de teller. Een iets wat lange afstand voor een vakantie met volle bepakking, maar zeker een reis die de moeite waard is voor ieder die het op kan brengen zo lang op de fiets te zitten. Dit logboek is verdeeld per dag van de vakantie. Meer foto's zijn te vinden in de fotogallery.
-1 Donderdag
Vertrokken uit den haag, met de trein naar rotterdam, om daar bij de fietsenwinkel nog een nieuw stuur en een standaard aan te schaffen. Gelukkig is het koopavond, want omdat het meeste nog gepakt moest worden is het al tegen 5en als we vertrekken. Enkele uren later pakken we de trein richting Nijmegen, vanwaar de fietstocht gestart kan worden.
00 Vrijdag
Nijmegen uitgeslapen en Roloff naaf in laten bouwen, al redelijk laat dus pas de volgende dag vertrekken. Dit gaf ons ook nog wat tijd om de laatste zaken aan de fiets in orde te maken en het nieuwe gps apparaat ons eigen te maken (een garmin dakota 20). Kaartmateriaal en gps locaties van campings opgeschreven.
01 Zaterdag
De fietstocht begint nu echt! Nog een keer uitgebreid ontbijten en dan alles inladen. Vier volle tassen, waarnaast ook de bagagedrager nog eens goed volgestouwd is. Het gps apparaat blijkt de route van weg tot weg te kunnen aanduiden, waar we dan ook graag gebruik van maken om naar het startpunt van de route te rijden. De route begint langs de rivier, waarbij we met de wind en de zon in onze rug in een redelijke vaart onze tocht kunnen starten
Halverwege wordt de route iets lastiger, waar de route wordt onderbroken door enkele hekwerken welke bedoeld zijn om motoren en auto's tegen te houden. Voor de gemiddelde fietser blijken dit nog redelijke hindernissen te zijn, maar voor ons op de tandem een ware puzzel, om die lange fiets toch door dit hekje heen gemanouvreerd te krijgen.
De rest van de route loopt gemakkelijk, en na enkele uren besluiten we een camping op te zoeken, welke we voooraf als waypoint in het apparaat hebben geplaatst. Iets aan de vroege kant komen we aan op de camping, waar een frisse duik, een lekkere maaltijd en een ontspannen avond een goed begin lijken voor de ca. 1940 kilometer die we waarschijnlijk nog zullen rijden. jongetjes wilden ons bijhouden.
02 Zondag
We zouden bijna vergeten dat in Duitsland de winkels bijna allemaal dicht zijn op zondag. Gelukkig waren ze de vorige dag langsgekomen om te vragen of we deze ochtend broodjes wilden, en was er ook een kersenverkoper langsgeweest. Zo ontbijten we met verse broodjes met banaan en suiker. Na een laatste afscheidsduik in het prachtige meertje vervolgen we de route oostwaarts, hopelijk voor de volgende 100 kilometer.
Het weer is prachtig, met de hele dag volle zon, waarbij we alleen in de rijwind de nodige afkoeling vinden. Gelukkig is er nog een bakkertje open, waar we gewoon brood en krentebrood halen, waar geen beleg voor nodig is. De weg vervolgt zich over vele dijkjes, waar we menig lokale fietsende Duitser passeren.
Na ongeveer 80-90 kilometer begint het etenstijd te worden, wat voor ons een reden is om weer op zoek te gaan naar een camping. Bij een plaatselijk benzinestation vragen we de weg naar de dichtstbijzijnde camping, welke enkele kilometers verderop blijkt te liggen. Hier aangekomen komen we erachter dat de tentharingen nog op de vorige camping liggen. Gelukkig kunnen we in belabberd duits, afgewisseld met enkele woorden engels, uitleggen dat we tentharingen (herringen) nodig hebben. Deze krijgen we kado van de aardige eigenaren van het plaatselijke (camping)winkeltje, zolang we later op de avond nog maar een drankje komen doen. En dat doen we. Joris een wit wijntje en anneloes een biertje (dit bleek een fles van 500 ml te zijn) We maken een praatje met diverse mensen op het terras, die zich opnieuw verbazen over de afstand die we gaan rijden. Het is erg gezellig en al snel 9 uur, waarop het terras daar sluit. De zon gaat net onder, wat een mooie gelegenheid voor ons is om de inmiddels opgezette tent te betreden en te gaan slapen.
03 Maandag
We worden al vroeg wakker en pakken de tent snel in. Nog even een snelle douche, want in tegenstelling tot op de vorige camping kun je hier heerlijk onbeperkt douchen. Nadat alles is ingepakt rijden we met de fiets naar het campingwinkeltje, waar we onze broodjes ophalen. Hier blijken we deze ook te kunnen nuttigen, met beleg van hunzelf. Dit is een hele uitkomst, aangezien we zelf geen beleg meer overhebben. Na dit heerlijke ontbijt, wat we ieder ander zeker kunnen aanraden, zeggen we iedereen nogmaals gedag en gaan we weer op pad.
In wisselend tempo bewegen we ons langs de natte Lippe. Dit is een zijtak van de Rijn, waar we keer op keer weer leuke woordspelingen op weten te maken. Veel plaatsen rond deze zijtak zijn hier ook naar vernoemd. Na verloop van tijd komen we erachter dat onze GPS route overeenkomt met de lokale Rome(inen)route, waarvan we de bordjes gemakkelijk kunnen volgen. Zo gemakkelijk zelfs dat we de GPS menigmaal negeren en zo een gemakkelijkere, leukere of snellere route krijgen door de witte bordjes met het rode fietsteken te volgen. Wat wel opvallend is, is dat de weg vlak lijkt, maar zeker niet is. Al die kleine heuveltjes bij elkaar zijn nog best vermoeiend.
Halverwege komen we een supermarkt tegen, wat ook wel nodig was, aangezien we nog nergens proviand in hebben kunnen slaan tot nu toe. We voorzien ons van een heerlijke lunch met verse fruityoghurt en de inmiddels bekende Duitse broodjes, en slaan genoeg drinken in om de dag door te komen; appelsap, water en energydrink voor wat extra tempo.
Rond zessen laat ik mij nog eenmaal snel in de Lippe glijden, om al het zweet en viezigheid van mij af te spoelen, en even op te frissen. We vragen aan plaatselijke jongeren de weg naar de dichtstbijzijnde camping, welke zowaar 10 meter achter ons blijkt te liggen. De camping is een verlaten veld, met gastdouches en toiletten bij de vlakbij gelegen Biergarten.Deze is niet open, maar de voorzieningen wel, waar we dan ook graag gebruik van maken. We eten een soepje met de overgebleven broodjes van de lunch, en rusten uit, terwijl we voor de zekerheid wachten tot het donker is, voor we de tent opzetten.
04 Dinsdag
De nacht is voorspoedig verlopen; we pakken de tent snel in om eventuele problemen te voorkomen. Douchen gaat niet meer, aangezien de biergarten inmiddels open is en we geen zin hebben in complicaties. Wel vullen we hier onze drinkflessen bij en rijden een klein stukje terug, om weer op de originele route te belanden.
Twee straten verder zien we een klein kapelletje in aanbouw met een improvisorisch picknickbankje. We besluiten hier te ontbijten: de laatste broodjes van de vorige dag. Nieuwsgierig naar wat er precies gebouwd wordt inspecteren we na afloop van de maaltijd het kapelletje. Hier zit zowaar een werkend stopcontact in! Een mooie gelegenheid om de batterijen op te laden, wat we dan ook een half uurtje doen; als compensatie doneren we nog wat in de aanwezige collectebus voor de bouw. Meer tijd willen we hier niet besteden en onze aanwezigheid trekt toch lokale bewoners die polshoogte nemen wat er in hun kapelletje gebeurt. Zowel onze aanwezigheid als de batterijlader in het kapelletje wordt getolereerd, maar toch gaan we snel verder.
De tocht vervolgt langs de riviertjes, door een wisselend landschap over mooie asfaltwegen. Tegen het einde van de middag rijden we langs de buitenwijken van Paderborn, waar we even van de route afwijken, maar dankzij de gps al snel de route weer oppikken.
We rijden verder tot een uurtje of zes, waarna we op zoek gaan naar een camping. Veel campings zijn er niet te vinden in de omgeving, zelfs niet na navraag te hebben gedaan bij de lokale inwoners. Een man welke we aanspreken weet wel een uitgebreid verhaal te vertellen over een kasteel in de buurt, waar Himmler zou hebben verbleven gedurende de tweede wereldoorlog. Een kasteel 15 kilometer verderop, waar naast een jeugdherberg wellicht ook een camping aanwezig zou zijn.
We besluiten richting het kasteel te fietsen, waarbij we de eerste kilometers vooruitgegaan worden door de man die ons hier in eerste instantie op wees. De GPS doet de rest van het werk zodra we de excacte locatie als waypoint hebben ingevoerd. Op advies van de man rijden we het eerste stuk van de route over de lokale "kaiser route", wat minder klimmen zou moeten betekenen.
De 15 kilometer blijken uiteindelijk toch nog zeker 1.5 uur klimmen en dalen, waarbij we bij iedere stop direct lastig worden gevallen door steekvliegen. Gelukkig komen we toch op tijd aan bij het kasteel, waar geen camping blijkt te zijn. De jeugdherberg voldoet gelukkig ook en is niet al te duur. Voor 20 euro per persoon hebben we een privekamer met de volgende dag een onbeperkt ontbijt; zeker een aanrader. Omdat we nog niet gegeten hebben, besluiten we buiten het kasteel te koken, wellicht een vreemd gezicht voor de voorbijgangers. We sluiten de avond af met een filmpje, terwijl zowel wij als alle apparaten weer goed op kunnen laden.
05 Woensdag
We vertrekken al vroeg uit het kasteel, mede ook omdat het ontbijt van half 8 tot half 9 is. Na ons compleet vol te hebben gegeten aan alle heerlijke broodjes, muesli en fruit, rijden we op de gps naar het oosten, om daar de oorspronkelijke route weer op te pakken. Dit begint al gelijk goed, met een flink stuk klimmen. Maar gelukkig, na klimmen volgt vaak ook weer dalen en met een lekkere snelheid en af en toe wat gegil rijden we bocht na bocht weer naar beneden.
Om weer terug op de route te komen, besluiten we een klein fietspad te nemen welke de weg waarop we rijden verbindt met de weg op de originele route. Aangezien het ook lokale fietsroute is, gaan we er vanuit dat dit een goed fietspad is. Waar we alleen niet op hadden gerekend, is dat het plaatselijke riviertje dit fietspad kruist, en dat zonder brug. Het fietspad liep glooiend het water in, en aan de andere kant weer uit. De voorste fietstassen werden losgeklikt, en met fiets en al waadden wij ons door het ijzige water naar de overkant. Een waar avontuur.
De rest van de route verloopt voorspoedig, en door de afwisseling van klimmen, dalen en hard fietsen houden we ons hoofd koel in de hitte die soms oploopt tot tropische temperaturen. In Trepelburg pakken we uiteindelijk na zo'n 80 kilometer fietsen een camping, mede ook door de onheilspellende lucht, waar mensen ons eerder al voor hadden gewaarschuwd. Een frisse duik in de plaatselijke rivier en een lekkere maaltijd later, maken we ons klaar voor de nacht, en de regen die wellicht zal volgen.
06 Donderdag
Die nacht was er al wat regen gevallen, maar als we opstaan is het redelijk droog. We besluiten ondanks de kans op regen toch verder te reizen en pakken snel de tent en alle spullen in. We rijden in vlot tempo het eerste deel van de tocht, waarbij wat ogenschijnlijk vlak leek opnieuw flink klimmen en dalen blijkt te zijn.
Na enkele uren begint het alsnog te regenen, waarbij we de tocht stug doorzetten. De vorige avond hebben we de volgende overnachtingsplaatsen bekeken, en het lijkt erop dat als we deze dag niet tot een bepaald punt komen, we een probleem zouden kunnen hebben met het overnachten de dag erop. We besluiten door en door en door te blijven fietsen.
Tegen het einde van de middag bereiken we de grens tussen oost en west Duitsland, waar tijdens de koude oorlog het land nog was verdeeld. Hier zien we ook een groot beeld boven ons uit torenen van een tandem. We moeten dit natuurlijk op de foto vastleggen, samen met onze eigen tandem.
Eindelijk, na 9 uur oftewel 120 kilometer fietsen, bereiken we ons doel: een ietwat dure camping tussen de meren. Hier zetten we in de regen onze tent op, en bakken in de voortent de pizza's op, die we dezelfde middag nog in de supermarkt hebben gekocht.
07 Vrijdag
Opnieuw een dag die niet veel meer dan regen voorspelt, maar we zetten weer door. Beter in de regen fietsen dan je in de regen in de tent vervelen. De route leidt van asfaltwegen tot steeds smallere paadjes het land door. De route leidt door bossen, kleine dorpjes en moerassen over paadjes en bruggetjes soms nauwelijks breder dan de fiets. Gelukkig komen we op dit soort momenten geen tegenliggers tegen.
Na 80km flink doorrijden, vinden we aan het eind van de dag onverwacht toch nog een campingbordje. We waren al bang nog zeker 50 kilometer te moeten fietsen, maar deze onbekende camping ligt gelukkig slechts 1.5 kilometer verderop. Omdat we niet weten of er nog een camping zal volgen besluiten we dit bordje te volgen, waarna we de tent op kunnen zetten. We hebben lekker door kunnen fietsen, met slechts 3 uur regen. De totaalteller staat inmiddels al boven de 600km!
Na een heerlijke warme douche en een stel lekkere pannenkoeken zit de dag er weer op. De regen tikt zachtjes tegen de tent. Morgen weer een frisse nieuwe dag, met hopelijk niet teveel regen buiten de tent, of naaktslakken erin.
08 Zaterdag
Vermoeid worden we wakker, de fietstocht heeft toch al meer energie gevergd dan we hadden gedacht. Na het inpakken zeggen we een stel mede-fietsers gedag, welke we de vorige dag hebben ontmoet. Ook zij rijden de Praag-route, alleen waren zij vanaf Paderborn vertrokken.
Kort na vertrek besluiten we richting de LIDL te rijden voor de nodige boodschappen. Hier komen we erachter dat de portomonnee ontbreekt. Na een half uur zoeken is deze nog steeds niet gevonden, waardoor we verwachten dat deze waarschijnlijk nog op de camping ligt. Gelukkig is de camping dichtbij, en binnen een half uur zijn we weer terug op plaats van vertrek. Ook hier is de portomonnee nergens te vinden. Nogmaals doorzoeken we alle tassen, waarna we uiteindelijk het ding gelukkig in een van de zijvakjes terugvinden. Via de supermarkt rijden we naar het vervolg van de route, wanneer inmiddels de halve dag al verstreken is.
De route leidt ons opnieuw langs een riviertje, de Werre ditmaal, waar we ondanks alle vermoeidheid alsnog iets van 40 kilometer langs af weten te leggen. Onderweg halen we een nieuwe reserve-binnenband, om er zeker van te zijn dat we niet ergens in de wildernis vast komen te staan met een onplakbare band. En natuurlijk hebben we deze al enkele uren later nodig, als de voorband opnieuw leeg raakt. Waarschijnlijk is een kapot ventieltje ditmaal de oorzaak, en de reserveband is alweer direct nodig. Gefrustreerd leggen we er een nieuwe binnenband in en besluiten deze dag vroeg de tent op te zetten om zo nog wat uit te kunnen rusten.
De camping waar we aankomen is een rustige camping aan een mooi meer. De voorzieningen zijn opnieuw uitstekend; er is zelfs een kookgelegenheid aanwezig. Hier maken we dan ook graag gebruik van, aangezien ons campinggasje al bijna op is, en we niet verwachten hier nog een uitgebreide maaltijd mee te kunnen koken. We sluiten de dag af door nog even te frisbee-en, waarna we tot rust komen voor de volgende dag.
09 Zondag
Het was een zeer koude nacht; lage temperaturen en een snoeiharde wind rondom de tent. Als we wakker worden is de tent dan ook helemaal nat van de dauw. Gelukkig geen naaktslakken deze keer en de muziek is inmiddels ook opgehouden. Muziek die tot diep in de ochtend door is gegaan; blijkbaar was er een festival in het nabijgelegen dorp.
Als iedereen nog zijn roes uitslaapt, maken wij een frisse duik in het water. Omdat de zon nog door moet breken, is het water zowaar warmer dan de lucht. Zodra we uitgezwommen zijn toch maar snel afdrogen en aankleden, want de wind is nog steeds niet gaan liggen. We eten de laatste broodjes van de vorige dag en halen hier een patatje bij. De voorzieningen voor de dagjestoeristen zijn net opengegaan.
Waar in Den Haag op zondag nog bijna alles open is, is hier in oost-Duitsland helemaal niets geopend momenteel. We zijn dan ook blij dat we 's ochtends nog een patatje hebben gegeten want er is gewoonweg niets verder te krijgen. We rijden in een stevig tempo door, weer helemaal bijgekomen van de vorige dag. De voorband lijkt in orde en we rijden het ene dorpje na het andere door, constant de kleine riviertjes volgend.
Onderweg komen we diverse eetgelegenheden tegen, maar alles wat lekker lijkt is dicht en wat open is, niet aantrekkelijk genoeg. We eten de laatste perziken en bever-biscuits op, op een verlaten busstation. Kennelijk niet verlaten genoeg want zelfs hier zijn bedelaars die om een euro komen zeuren. Keihard lieg ik dat ik geen cent bij me heb, waarna hij afdruipt.
Uiteindelijk komen we toch nog een leuke eetgelegenheid tegen, in een piepklein dorpje. We besluiten er lekker uit eten te gaan, en bestellen beiden een schnitzel en een lekker groot drankje. Zonder dat we erom gevraagd hebben, krijgen we een voorgerecht: verse salade met een heerlijke frisse dressing. Vervolgens een grote lap vlees, met een soort rostikroketten met cremevulling erbij. We besluiten het ervan te nemen en een sorbet met warme frambozen met slagroom toe te nemen. Het blijft altijd een beetje een verrassing als je iets in het Duits op het menu ziet staan, maar deze maaltijd viel zeker niet tegen; en dat voor maar 20 euro.
Volgens de eigenaar van het eettentje zit er een kilometer of 10-15 verderop een camping. Het is een klein stukje nog klimmen en daarna zullen we er zo zijn. We beginnen dan ook aan de klim, die op zich nog best meevalt, en rijden boven de velden, in de schaduw van de bossen, genietend van het uitzicht. We rijden het ene dorpje na het andere dorpje door, en al snel zien we een enorme afdaling voor ons. Met hoge snelheid rijden we richting de volgende grote stad, en missen spontaan de campingplaats.
In de stad aangekomen realiseren we de gemiste kans en bekijken de mogelijkheden. Overnachten op een kamer voor 79 euro, of doorfietsen tot de volgende camping. De volgende camping licht nog zeker 30 kilometer verderop, met een bebost gebergte als grootste hindernis. We besluiten ervoor te gaan, en na een moeizame klim, wat karresporen en bochtige afdalingen verder, bereiken we uiteindelijk de stad Lichtenfeld.
In Lichtenfeld schijnt een camping te zijn, maar eerst nog een tweede avondmaal, want van dat fietsen krijg je honger, en we hebben immers de lunch ook min of meer over moeten slaan. In de grote stad geen gebrek aan mogelijkheden om te eten, en we doen ons dan ook graag tegoed aan een grote rijkelijk gevulde pizza. We rijden de verlaten stad verder door. Via een omweg bereiken we uiteindelijk in het donker de camping, waar we het inmiddels gebruikelijke ritueel van tent opbouwen weer starten.
10 Maandag
Het is alweer vroeg dag, en we worden wakker van het zonnetje. We pakken de spullen al snel in, halen nog even ontbijt bij het rijdende bakkertje dat net aan is komen rijden (10 broodjes... als je fietst gaat het erin als koek), en beginnen al rond half 9 aan het volgende traject van de route.
Het is duidelijk dat de gevolgde route een aaneenschakeling is van het volgen van riviertjes. Al kort na het verlaten van de camping beginnen we de dag goed door de meegenomen broodjes te nuttigen op een picknickbankje aan het water. Dit is een veel beter alternatief dan het in het gras zitten voordat we vertrekken, zeker als datzelfde gras nog nat is van de ochtenddauw.
De zon heeft vandaag duidelijk weer moeite om door het dichte wolkendek heen te breken. Op zich geen probleem, want zo verbranden we niet, hoeven we niet extra veel te drinken, terwijl het toch niet echt regent. Het navigatieapparaat werkt naar behoren, en we doorkruisen dorpje na dorpje op volle snelheid. De wegen zijn in het begin nog van goed asfalt, maar al snel gaat dit over in kinderkopjes, en zelfs straatstenen waarvan de binnenzijde is uitgehold om steen te besparen. Zo rijden we hobbelend over half gras, half steen, naar de volgende grote stad.
In deze stad is het dat we eindelijk weer een beetje bewoonde wereld tegenkomen, waar we gretig gebruik van maken. We halen een lekkere milkshake bij de mcDonalds in de hoop hier van het wifi gebruik te kunnen maken, maar helaas is dit alleen mogelijk voor mensen met een Duits mobiel telefoonnummer... beetje jammer. Een dorpje verderop halen we nog een nieuw gasflesje bij een lokale bouwmarkt. De kans dat je hier een gasje vindt is een heel stuk groter in Duitsland, dan als je in supermarkten of tankstations zoekt, merken we.
Na deze stad verlaten we de bebouwde kom al snel en komen weer in niemandsland. De wegen worden smaller en smaller, tot we over een enkel karrespoor over de velden rijden. Gelukkig hebben we de GPS, anders hadden we toch sterk getwijfeld of we wel op de goede weg zitten. Tegen het einde van het karrespoor lunchen we kort in het gras, alsof we alleen op de wereld zijn.
En zo rij je in niemandsland, en zo rij je door een bekend en wel onderhouden park. Een park waar de bomen netjes in rijtjes staan, en allemaal een naambordje hebben. We doen navraag bij de man die de blaadjes van de weg aan het harken is. Hier blijken mensen al sinds Napoleon bomen te hebben 'gekocht', vandaar hun naambordjes erop. Een leuke manier om jezelf te vereeuwigen. Het blaadjes wegharken van deze 'heilige grond' is deze man zijn droombaan, en hij raakt er dan ook maar niet over uitgepraat. We besluiten al snel verder te rijden, voordat we nog langer opgehouden worden.
We rijden nog geen 10 meter weg, of de voorband begint opnieuw zeer zacht te raken. We pakken opnieuw de voortassen van de fiets af, en halen het wiel los, waarna het tot overmaat van ramp ook nog begint te regenen. Gelukkig is er een riviertje op loopafstand, waardoor het lek snel gevonden is. Een snelle inspectie van de buitenband ontrafelt al snel de boosdoener: een scherpe doorn van bijna 2 centimeter. Dat zo'n klein stukje hout zoveel dagen frustratie kan opleveren. De andere lekke voorbanden zouden hier heel goed mee te maken kunnen hebben gehad...
De fiets is weer in orde, en met de jassen aan rijden we door de snoeiharde regen verder. De regen houdt pas op als we na enkele uren op het pad rijden langs de weiBer main, wat kronkelend omhoog loopt. Niet stijl genoeg om te moeten lopen, maar wel zodanig irritant dat we urenlang in een zeer gestaag tempo in de motregen omhoog kruipen.
Waar we stiekem hoopten op een lekkere afdaling, volgt na het pad langs het riviertje, bij het oversteken van de weg een nog veel pittigere klim. Inmiddels uitgeput door de eerdere uithoudingsslag besluiten we het stuk te lopen. De helling is zo stijl dat zelfs lopend het omhoogduwen van de fiets nog in de onderbenen te voelen is. Nog enkele kilometers gaat dit door, zelfs na het dorpje hoog in de bergen. Aan de klim lijkt geen einde te komen, terwijl we rodelbanen en zomer-skipistes passeren. Als dat geen afdalen wordt later dan weten we het niet.
De afdaling is slechts van korte duur door de camping aan de Fichtelsee, op bijna 1km hoogte, welke we aan het begin van de avond passeren. Helaas te laat om nog van het desbetreffende meer te kunnen genieten, en ook te laat om ons nog fatsoenlijk aan te melden bij de receptie. Dit komt de volgende dag dan wel.
11 Dinsdag
Met een afdaling in het vooruitzicht blijven we nog wat langer op de camping plakken. Rustig douchen, ontbijten en inpakken. Pas tegen het middaguur vertrekken we richting Tjechie. Immers dit is nog maar 50 kilometer hiervandaan, en met een afdaling in het vooruitzicht zouden we in no-time daar kunnen zijn.
Met een afdaling in het vooruitzicht is de klim die we aantreffen verbitterend. Het is afwisselend dalen en klimmen, wat de gemiddelde snelheid niet echt goed doet. Bij gebrek aan lunchmogelijkheden omdat alle winkels tussen 12 en 2 dicht zijn, spreken we een plaatselijke diepvriesproducten-leverancier aan. Heerlijk om in het zonnetje een literbak vers sorbetijs te eten.
De weg gaat verder door de bergen, waarbij het voor ons iedere keer weer een verrassing is na een bocht of we een klim of een afdaling tegen zullen komen. Het blijkt om het even te zijn, maar eigenlijk nooit vlak. Een beetje net als het weer, waarbij het zonnetje zich regelmatig laat afwisselen door wolkenvelden of een klein buitje.
Na het vele klimmen en dalen volgt dan uiteindelijk toch die definitieve afdaling richting Tjechie, en voordat we het echt doorhebben geeft de GPS al aan dat we de grens zijn gepasseerd. Geen grenswachters, geen tolhuisjes, geen bordjes. Plotseling staan alle bordjes in het Tjechisch, en is het Duits niet meer dan een taal voor toeristen.
In Tjechie moeten we het eerste deel over een grote weg fietsen, wat meer van een snelweg weg heeft dan van een rustig fietsweggetje. Het schiet wel lekker op in ieder geval want het asfalt is goed en het aantal up-en-downs gering. Al snel moeten we van de weg afwijken en rijden door een park langs bochtige weggetjes naar beneden. We komen aan bij de eerste grote stad en pinnen hier het eerste grote geld. 1000 Kronan lijkt veel, maar komt neer op ongeveer 40 euro. Het land hier is duidelijk goedkoper; voor 100 Kronan (4 euro) kan je al een maaltijd krijgen.
Bij het uitrijden van de stad merken we pas wat een verschil er heerst tussen Duitsland en Tjechie. In de winkelstraten was alles nog mooi en uitgedost, maar in de buitenwijken wordt duidelijk wat de mensen hier echt te besteden hebben. De weg vervolgt zich langs de buitenwijken, over de velden naar de eerste Tjechische meren, waaraan ook de camping ligt waar we waarschijnlijk zullen overnachten.
Tegen de tijd dat de camping op de GPS staat, blijkt dat deze aan de andere kant van het meer ligt. Met geen brug of andere mogelijkheid het water over te steken rijden we maar om. In eerste instantie lijkt er nog een brug te lopen, maar na door de kleine lokale straatjes genavigeerd te zijn, blijkt dit een spoorbrug te zijn, waar wij als fietsers niet overheen kunnen.
Eindelijk bereiken we de camping, welke omgerekend ongeveer 12 euro kost. En voor het eerst in de tocht hebben we dan toch uiteindelijk een werkende wifi verbinding gevonden! We maken hier dan ook graag gebruik van. Wellicht de volgende keer toch handig om zo'n telefoon mee te nemen met internet, die meer kan dan alleen bellen. Dan zijn we niet zo afhankelijk van internet of telefonie voor onze communicatie met de rest van de wereld...
12 Woensdag
Vandaag is weer zo'n dag dat vroeg opstaan niet helemaal wil lukken. We doen alles rustig aan, maken met diverse mensen nog een praatje, pakken de boel rustig in en vertrekken. De broodjes die we als ontbijt hebben besteld kunnen we helaas niet meenemen omdat het "restaurant" tussen 10 en 12 gesloten is. Dat hadden ze ook wel eerder kunnen zeggen. Met een lege maag vertrekken we, alles goed ingepakt gezien de redelijke kans op een bui onderweg.
Kort na onze eerste stevige klim van de dag komen we het Nederlandse stel tegen wat we ook de vorige dag al tegen waren gekomen. De route naar Praag lijkt duidelijk in trek dit jaar, want deze laatste dagen komen we steeds meer vakantiefietsers tegen. Zodra we een Vaude- of Ortliebtas zien, groeten we ze al met een zwaai en een vriendelijk 'hallo', en eigenlijk altijd zijn het Nederlanders.
Eindelijk na een aantal uur fietsen komen we een winkeltje tegen waar we eten kunnen kopen. Alhoewel, het lijkt in eerste instantie een verlaten schoolgebouwtje, in tweede instantie een gesloten winkeltje, maar na nadere inspectie toch een heus supermarktje wat nog open is ook. We doen ons tegoed aan enkele tientallen broodjes, met verse vleeswaren en smeerkaasjes. Dit was net wat we nodig hadden om weer vol energie verder te kunnen fietsen.
Na dit kleine dorpje komen we al snel de grotere steden weer tegen, waar we bijna net zo hard uit fietsen als dat we ze tegen zijn gekomen. Om de trage start van de ochtend met het vele klimmen te compenseren, en toch nog in twee dagen praag te halen, rijden we door tot een uur of 7.
Inmiddels is het weer gaan regenen, wat het opzetten van de tent er niet plezieriger op maakt. In een noodtempo zetten we de tent op terwijl het steeds harder begint te regenen. Om weer een beetje droog te worden besluiten we op de camping wat te gaan eten. Met de Tjechische prijzen en het huidige weer een uitstekende keuze, en onder het genot van een drankje eten we onze pizza's met smaak op.
13 Donderdag
Het exacte aantal kilometers weten we niet, maar het is zeker nog meer dan 100 kilometer naar Praag. De afgelopen twee dagen vielen toch vies tegen qua aantal kilometers klimmen, wat het tempo niet bepaald heeft bevorderd. Toch willen we, ondanks dat iedereen die we tegenkomen zegt dat het niet haalbaar is, vandaag nog Praag binnenrijden.
In wisselend tempo rijden we door het glooiende (lees: bergachtige) landschap heen, wat af en toe wordt afgewisseld door een diep dal, waarbij onze snelheid wordt geminimaliseerd door de haarspeldbochten op slecht asfalt omlaag, en de steile klim weer omhoog.
Pas zo'n 50 kilometer tot Praag, als we al meer dan 100 kilometer op de teller hebben staan, begint het landschap wat mee te werken. In plaats van de irritante 3% hellingen omhoog, gaan deze omlaag. Af en toe een zeer steile klim omhoog in een dorpje, maar verder voornamelijk lichte dalingen, waardoor we in een stevig tempo van 30 kilometer per uur Praag kunnen naderen.
Het is al ruim na 8 uur als we de contouren van Praag kunnen onderscheiden, en de zon begint al langzaam achter de bergen achter ons weg te zakken. De reserves beginnen behoorlijk op te raken, sinds onze laatste maaltijd al ruim 5 uur geleden is geweest en we meer gefietst hebben op een dag dan ooit eerder deze tocht. Uitgeput rusten we uit op een picknickbankje aan een pad op de buitenwijken van Praag. Een snackkraam biedt uitkomst voor onze lege magen met pizza, patat en een hamburger.
Inmiddels is het al donker als we Praag zelf binnenrijden. De skaters die het pad eerst zo veelvuldig bevolkten, zijn inmiddels ook naar huis gegaan, en alleen de muggen en vliegjes bevolken de schaars verlichte paden nog. Met half dichtgeknepen ogen tegen de insecten rijden we onze laatste kilometers van de dag.
Onze overnachting is op camping Kovta, aan de rand van Praag. Bij de ingang zit een oudere, zwaarlijvige, ietswat chagerijnige oude vrouw. Voor 12 euro kunnen we hier wel een nachtje blijven staan. De fiets moet dan wel een verdieping lager getild worden, de trap af. Met veel moeite slepen we alle bagage en de fiets naar beneden, en zetten in het donker de tent op.
De douches en toiletten zijn ver weg, maar zo moe als we zijn vallen we ondanks de herrie van de treinen, het verkeer en sirenes aan de overkant van de weg, als een blok in slaap. We hebben het gehaald! 12 dagen en 1175 kilometer op de teller en we zijn in Praag. Ondanks dat de tocht ons doel is, voelt het toch als een eindpunt wat gehaald is.
14 Vrijdag
Ondanks dat we vandaag weinig kilometers zullen fietsen, staan we toch nog redelijk bijtijds op. Vandaag zullen we naar het hotel rijden waar we de komende twee nachten zullen verblijven. Hier hebben we afgesproken met Jeffrey en Josette, twee vrienden die met de auto naar Praag zijn komen rijden.
De navigatie geeft de route niet helemaal juist aan, maar met hulp van de bordjes komen we er toch nog goed uit, zonder dat we op de snelweg belanden. Het is een drukke stad, waarbij het niet altijd duidelijk is of je als fietsers geacht wordt op de stoep te fietsen of op de weg. Ook de stoplichten springen hier verrassend snel weer op rood, waardoor het bijna een wedstrijd is om op tijd de overkant te halen.
Aangekomen in het hotel laten we de fiets en de tassen hier achter, en vervolgen met zijn vieren de weg door de stad, ditmaal per tram. Al snel verruilen we de tram voor de benenwagen, en we lopen kilometers de stad door. Kastelen, kathedralen en andere imposante gebouwen wisselen het blikveld af, voor het grootste deel afgewisseld door de vele toeristen die we proberen te ontlopen.
Immers waar toeristen zijn, gelden toeristenwaren en toeristenprijzen, en wij zijn nu juist op zoek naar die authentieke praagse winkels en eetgelegenheden, welke toch lastiger te vinden zijn dan we dachten. In ieder geval hebben we alles wat voor de buitenwereld Praag tot Praag maakt gezien, en na een hapje bij de mcDonalds sluiten we de dag af in het hotel met een drankje.
15 Zaterdag
Nog een laatste dag in Praag, ditmaal naar de dierentuin, een van de grootste van de wereld. We staan vroeg op voor het ontbijt van die dag. Onbeperkt broodjes eten, met verschillende soorten kaas, vleeswaren en zoet beleg. We maken dan ook goed gebruik van het uur wat we hiervoor uitgetrokken hebben en gaan vervolgens met de auto naar de dierentuin. Met de tram en bus zou ook kunnen, maar de auto is in dit geval een stuk sneller door de overstappen. Daarnaast zijn we blij dat we de auto hebben genomen als we langs de tjokvolle bussen rijden.
De dierentuin zelf is erg groot en bevat zelfs een kabelbaan. Gewapend met een drietal camera's proberen we de leukste foto's te maken van alle dieren. We zien veel soorten vogels en hoefdieren, en hier en daar ook grote roofdieren, olifanten en reptielen. Het is wel duidelijk dat zelfs jaren later nog steeds duidelijk zichtbaar is dat de helft van de dierentuin overstroomd is geweest. 150 dieren zijn hierbij omgekomen, wat wellicht ook de reden is dat we maar weinig olifanten en leeuwen zien.
Moe van het lopen door de dierentuin besluiten we hier een avondmaaltijd te eten, en gaan vervolgens in de warme auto terug richting het hotel. In de avond halen we nog wat drank bij de lokale supermarkt, nu we de mogelijkheid hebben om dit per auto in Nederland te krijgen. We sluiten de avond af met een drankje, voordat we alle (inmiddels gewassen) spullen weer in de tassen pakken.
16 Zondag
Voor de tweede en laatste keer gaan we nog eenmaal uitgebreid ontbijten. Na het ontbijt frissen we ons nog op, en maken ons op ons gemak klaar voor de verdere tocht, ditmaal richting Linz. Het is pas 12 uur als we dan uiteindelijk alle spullen op de fiets hebben geladen en het hotel verlaten.
De gps track die we voor dit deel van de route hebben gebruikt, is geen geperfectioneerde track, maar een route welke gebruik maakt van een kaart die wij niet hebben. Dit maakt het lastiger navigeren aangezien hierdoor soms rechte lijnen van de route over de kaart lopen waar geen wegen zijn. Met name het eerste deel door Praag moeten we hierdoor alsnog zelf goed uitzoeken zodra we het karrespoor waar de track ons heen leidt, niet helemaal vertrouwen.
Eindelijk zijn we dan toch Praag weer uit en rijden langzaam de heuvels in, onderwijl Praag steeds kleiner zien worden. Op de fiets slaan we samen aan het rijmen geslagen, wat heeft geresulteerd in het onderstaande rijmpje.
Over de Praagse bergen,
in de hete zon,
rijden wij de heuvels op,
tot Joris niet meer kon.
Maar anneloes die ging ervoor
en trapte toen voor twee,
we waren toen zo op de top
en ook weer zo benee.
Het wordt al snel duidelijk dat deze route geen bergen schuwt, en ze zeker ook niet omzeilt, als we berg na berg opklimmen en weer afdalen. Natuurlijk ligt die ene camping die zo goed op de route lag, inmiddels ver achter ons als we op zoek gaan naar een camping. En omdat ons motto is liever 20 kilometer verder fietsen dan 1 kilometer terug, rijden we door tot het donker is. In het donker dalen we af in het laatste dorpje voor die dag, met hooflampjes op, voorzichtig remmend in de bochten.
De camping lijkt verlaten als we hier iets voor tienen aankomen. Het lijkt een slecht jaar voor deze camping aldus de eigenaren, ondanks de prijs van slechts 6 euro voor een tent en 12 euro voor een huisje. We kiezen ervoor de tent op te zetten, zodat we de volgende ochtend hier ook nog een ontbijt kunnen nemen zonder eerst weer 5 kilometer te moeten klimmen naar een pin automaat.
De camping biedt goede voorzieningen en een mooi grasveld om de tent op te zetten. In het donker zetten we de tent op, wassen ons snel aan de wasbak, spoelen de zoute kleding uit en maken ons klaar voor de volgende dag.
17 Maandag
Ondanks dat het nauwelijks heeft geregend is het gras goed nat als we wakker worden, net als de kleding die we hadden opgehangen aan de fiets. Gelukkig komt het zonnetje snel door, wat te merken is aan de tent die binnenin weer veel te warm wordt. We laten de kleding nog even drogen, waarna we de boel inpakken en naar de receptie gaan voor ons ontbijt.
Het is heerlijk om uitgebreid te ontbijten wanneer je zelf geen brood of hartig beleg bij je hebt. Voor totaal 100 kronar, oftewel 4 euro, ontbijten we uitgebreid met verse broodjes. Deze camping is zeer aan te raden als je op doortocht bent zoals wij, of om langer te staan.
Met een goed gevulde maag rijden we terug tot we weer op de track rijden, en rijden nogmaals de ene na de andere berg over, hier en daar onderbroken door een klein dorpje. Onderweg komen we nog een supermarkt tegen, waar ze ook zelf ijs verkopen. Dat gaat er natuurlijk altijd goed in.
Tegen het einde van de avond, als we al een flink aantal kilometers erop hebben zitten stoppen we bij een restaurantje om wat te eten. Wachtend op onze maaltijd (weer snitzel, daar zijn ze gek op hier), zien we de lucht betrekken en al snel begint het te regenen. De regenbui wordt een stortbui, met flinke donder en bliksem, en we zijn dan ook blij dat we droog zitten. Even verderop is een camping, waarvoor we een paar honderd meter terug moeten rijden. We overwegen hier te gaan staan, maar aangezien de regen bijna op lijkt te houden, proberen we toch nog 10 kilometer verder te rijden, naar de volgende camping.
Het gaat toch nog harder regenen, en de route blijkt niet zo vlak te lopen als we hadden gehoopt. Het scheelt niet veel of we waren teruggekeerd, maar we houden voet bij stuk en rijden fier verder. Het wordt al snel donker als we richting de volgende camping rijden. De weg richitng de camping daalt flink af door een donker bos. De hoofdlampjes geven niet meer dan veel oplichtende regendruppels als een soort migraine-aanval, en we moeten de remmen maximaal inknijpen om toch nog in een acceptabel tempo over het smalle pad te navigeren.
Als we aankomen op de camping lijkt het wel de tentplaats van Italie van een jaar geleden waar we op het festivalterrein stonden in Zocca. Overal staan tenten zeer dicht op elkaar, en de live muziek en gezelligheid is al vanaf ver te horen. De receptie is al gesloten, maar dat komt de volgende dag wel. We plaatsen de tent snel, om niet te lang in de regen te hoeven blijven staan. Het is nog lastig om hier een plek te vinden die niet sopt onder je voeten, maar uiteindelijk vinden we een acceptabel plekje.
De campingeigenaar heeft inmiddels hoogte gekregen van onze aanwezigheid en komt direct de rekening opmaken. We zijn opnieuw niet veel kwijt, maar voor een drassig veld zonder al te veel voorzieningen had het ook niet meer moeten zijn. Vermoeid als we zijn proberen we snel in slaap te vallen, ondanks de mensen in de tenten naast ons die nog flink aan het feesten zijn. We wensen dan ook vurig om veel regen, zodat ook hun feestrumoer snel zal stoppen.
18 Dinsdag 3-8
Vermoeid als we de vorige dag waren, slapen we goed door. De regen tikt tegen het tentdoek als we wakker worden, wat ons niet bepaald motiveert om snel op te staan. Zodra de regen gestopt is, pakken we de boel in, en vervolgen de route, die dwars door deze camping leidt. We zijn kennelijk niet de enigen, want het lijkt erop dat iedereen zijn biezen pakt. Overal worden tenten ingepakt, en het lijkt erop dat bijna alle mensen massaal met kano's de rivier opgaan, om zich zo naar een nieuwe locatie te laten leiden door de sterke stroming.
Na een steile klim naar het nabijgelegen dorpje rijden we nog enkele bergen en dalen door, tot we op een gegeven moment zo'n stijging krijgen, dat we de rest van de dag moeten lopen. Kilometers lang loopt de route stijl omhoog de bergen in. Het lijkt erop met zoveel bergen dat we spoedig oostenrijk in zullen rijden. Het landschap lijkt zo weggeplukt uit "the sound of music", en na een korte afdaling rijden we langs de verlaten grensposten Oostenrijk in.
Het is al laat als we Oostenrijk binnenrijden, en we gaan dan ook direct op zoek naar een camping. Erg veel vinden we hier echter niet, mede ook omdat we hier geen campings hebben uitgezocht omdat we in eerste instantie dachten dat onze route enkel door Tjechie en Duitsland zou leiden. Na enkele kilometers klimmen en dalen vinden we een "Urlaub am Bauernhof", waar we navraag doen voor de overnachting. Dit blijkt 50 euro te zijn, wat boven ons budget ligt.
We geven na overleg bij de eigenaren netjes aan dat dit voor ons niet haalbaar is en vragen naar de dichtstbijzijnde camping. Hierop antwoordt de eigenaar met de vraag of we dan een tent en alles bij ons hebben. In dat geval kunnen we ook gratis bij hun op het grasveld staan, en mogen dan ook nog gebruik maken van de douche en het toilet. Ondanks dat we vandaag nog maar 40 kilometer hebben gereden gaan we graag in op dit aanbod.
Zodra we de tent willen opzetten krijgen we de volgende verrassing te horen. Omdat er regen verwacht wordt, mogen we in het houten hutje van ze overnachten waarin ook de douche en de toilet is gesitueerd. Zo kunnen we op hun matrassen in het hutje slapen, en hoeven geen tent op te zetten of luchtbedden op te blazen. Om ons niet geheel profiteurs te voelen, en omdat we wel trek hebben in een lekker ontbijt besluiten we bij hun ook te ontbijten, en zo toch nog iets terug te kunnen doen.
Fris gedoucht, brengen we de avond door op de matrassen, met een wijntje wat we nog mee hadden in onze winesaver, een zak chips en een lekker jazz-deuntje uit de laptopspeakers. Zo is iedere avond voor ons weer een verrassing, en pakt deze verrassing wel erg goed uit.
19 Woensdag 4-8
Op de matrassen slapen we heerlijk door, niet gehinderd door zonlicht of lawaai welke niet door de houten luiken van het huisje heen lijkt te komen. Zo heerlijk zelfs dat we pas rond 10 uur wakker worden, ruim een uur later dan het geplande ontbijt. We kleden ons snel aan en haasten ons naar het ontbijt, waar onze verontschuldigingen met een glimlach worden weggewuifd. Ze vinden het heel begrijpelijk en zijn blij dat we zo lekker zijn uitgerust. Blijkbaar hadden we het nodig.
Het overdadige ontbijt gaat er weer goed in, met melk en jam uit eigen productie, en een lading heerlijke broodjes, joghurt en cornflakes. Als we zelf jonge kinderen hadden gehad zouden we zeker enkele weken doorbrengen op deze prachtige locatie. Na het ontbijt pakken we de spullen in, zeggen iedereen gedag en gaan uiteindelijk pas rond 12 uur richting onze volgende bestemming.
Vandaag hopen we Oostenrijk uit te komen, en op de nieuwe route te raken. Dit moet goed gaan lukken als we na een aantal klimmetjes in een heerlijk tempo naar beneden zoeven. We gaan hard genoeg om nauwelijks te hoeven trappen, en langzaam genoeg om niet te hoeven remmen. Toch moeten we nog een aantal keer hierna flink klimmen, maar uiteindelijk bereiken we dan de nieuwe route.
De Limes route is duidelijk een verschil met onze vorige track. De route leidt langs de Donau, over vlak asfalt in beide richtingen. Wij gaan richting het westen, en kunnen met ruim 30 kilometer per uur flink kilometers maken. Tegen het einde van de dag komen we bij een pont aan, waar de gps track hier de rivier kruist. Om de tijd van het wachten op de pont nuttig te besteden eten we een hapje bij een bankje er vlak naast. Hier wordt ons verteld dat we gratis kunnen overnachten aan deze kant van de rivier, en dat het beter is om pas later de rivier over te steken.
We volgen het advies, maar rijden de overnachtingsplaatsen voorbij. Het is nog niet laat genoeg en we kunnen nog verder fietsen! Als de zon onder gaat rijden we over een hoge, lange brug de rivier over, 15 kilometer verder dan de oorspronkelijke pont. Oostenrijk komen we vandaag niet meer uit, maar als de zon langzaam in de rivier zakt, vinden we uitendelijk een camping aan de route, nog net voordat het donker wordt.
20 Donderdag 5-8
In voor ons een recordtijd staan we op, pakken we de boel in en stappen we op de fiets. Met deze vlakke route moeten we toch lekker door kunnen rijden. Onderweg komen we veel fietsers tegen, die de andere kant op rijden. Veel gezinnen en oudere mensen lijken deze route te rijden, en we stoppen maar rond de 150 met tellen na ongeveer een uurtje fietsen.
Al rond het middaguur hebben we 50 kilometer gereden, maar nog steeds zijn we geen supermarkt tegengekomen. Handen, benen en voeten beginnen last te ondervinden van het constante hoge tempo. We zijn dan ook blij als we een supermarkt tegenkomen waar we flink inslaan en onder het genot van een uitgebreide brunch uitrusten.
Iets verderop komen we nog een LIDL tegen, waar we een ijsje halen, alsmede een maaltijd voor die avond. We besluiten niet al te ver verder te rijden, en lekker uit te rusten. Campings zijn schaars in deze omgeving en we zijn dan ook blij als we een overnachtingsplaats tegenkomen. Het is geen camping waar we naar zijn verwezen, maar een jachthaven, waaraan een gelegenheid is gebouwd met sanitaire voorzieningen, alsmede een keuken. Hier maken we graag gebruik van en we koken de maaltijd die we eerder hebben ingeslagen.
Het is maar goed dat we eerder zijn gestopt, want zodra we de maaltijd hebben gekookt, begint het te flink te regenen en te onweren. Lekker droog onder het afdakje eten we onze maaltijd en frissen ons op. We wachten rustig tot het onweer voorbij is, voordat we de tent induiken, klaar voor een volgende dag.
21 Vrijdag 6-8
Vannacht heeft het nog een aantal malen flink geregend, maar gelukkig is het weer droog als we wakker worden. Vandaag is ongeveer 30-40% regen voorspeld, maar voorlopig blijft de regen weg. We eten banaan en meloen als ontbijt, om een onnodige trip naar de bakker te besparen, alsmede de 2 kilo extra gewicht die we nu opeten.
Vandaag is opnieuw een dag zonder veel klimmen, en we rijden lekker door. Het landschap is afwisselender dan we hadden gedacht, wat een meevaller is. We stoppen diverse malen bij bakkertjes en een ijssalon, en genieten van alle lekkere broodjes en ijs wat er te koop is.
Tegen het eind van de middag kan regen toch niet uitblijven. We rijden recht de donkergrijze wolken in, die zelfs de bovenkant van de bergen aan het zicht onttrekken. Gelukkig duurt de bui niet lang, maar toch zijn we door en door nat. Dit wordt er niet beter op als de route ons over een onverhard pad stuurt, wat inmiddels is veranderd in een modderravage door de regen.
Onder de modder komen we uiteindelijk weer terecht op de verharde weg. De modder droogt wit op tegen onze benen, wat we er nu het weer droog is, gemakkelijk vanaf kunnen kloppen. We komen een ligfietser tegen, die weet te vertellen dat het regenachtige weer aan zal blijven houden morgen, en dat de limes route zodra deze van de Donau afwijkt, niet meer zo vlak zal zijn. Ergens jammer dat we dan niet meer zo hard door kunnen rijden, ergens ook wel fijn voor de afwisseling.
Regensburg doet zijn naam eer aan, want de Regen stroomt door de stad, en dan hebben we het niet alleen over de rivier. Vermoeid banen we ons een weg door de stad, op zoek naar de camping die de gps aangeeft. Deze ligt aan de westkant van de stad, waardoor we de hele stad nog door moeten fietsen. Aangekomen bij de camping blijkt deze bijna twee keer zo duur te zijn als de gemiddelde camping en er is niets met de prijs mogelijk, waarop we gaan zoeken naar een alternatief. Een aardige belg helpt ons op weg met enkele campinggidsen, waarop we een camping op de route 20km verderop vinden.
Het is inmiddels bijna donker als we, moe en hongerig, de nieuwe camping bereiken. Het is sinds we Regensburg verlieten gelukkig droog gebleven. Omdat er van koken niets meer zal komen, halen we twee borden patat bij de gaststatte waar we ook inchecken voor de camping. Kreukelfrieten met ketchup, op papieren bordjes die netjes met aluminiumfolie zijn overdekt. Het gaat er als koek in. We halen de natte prop uit de tas waaruit we de tent kunnen onderscheiden en hebben de tent nog maar net op tijd opgezet voordat de regen weer met bakken uit de hemel stroomt. Tijd om te gaan slapen.
22 Zaterdag 7-8
De tocht van gisteren heeft met 140 kilometer het uiterste van ons gevergd. We besluiten dan ook te blijven liggen als het nog steeds volop regent als we wakker worden. Rond een uur of 10 begint het dan eindelijk droger te worden, en we besluiten de tent in te gaan pakken. Kort daarna horen we diverse alarmsirenes. Vreemde tijd dat die dingen afgaan, bij ons is het om 12 uur iedere eerste maandag van de maand...
Als we uitchecken bij de receptie cq. gaststatte is het hier erg druk. Er zal waarschijnlijk wel een evenement binnenkort hier starten denken we, en gaan naief dat we zijn verder waar we de vorige dag gebleven waren. Het water van de rivier langs de camping stroomt wel erg snel, zeker meer dan 10 kilometer per uur schatten we aan de hand van de boomstronken en takken die voorbij drijven.
De route verloopt redelijk vlak, tot we een afslag volgens de gps moeten nemen naar links welke naar een onverhard pad vlak langs het water leidt. Al snel valt het op dat de rivier wel erg hoog staat hier, bijna net zo hoog als het pad zelf. Het is een grappig gezicht om te zien dat op sommige plaatsen het water zelfs gedeeltelijk op het pad ligt.
Achteloos rijden we verder, tot de plassen geen plassen meer zijn, en het water zo hoog staat, dat we besluiten de plassen die inmiddels meer dan een meter groot zijn, te voet over te steken. De natte stukken wegdek worden groter en groter, terwijl de stukken droge grond steeds minder lijken te worden. Stug waden we door de stukken water, in de overtuiging dat het hierbij zal blijven.
Enkele honderden meters verder is het pad compleet verdwenen, en kunnen we enkel aan de hand van de bosjes gras links en rechts nog onderscheiden waar ooit het pad heeft gelopen. Op sommige plaatsen stroomt de rivier met grote kracht het pad over, waar we extra voorzichtig ons hier een weg door banen. Slakken en insecten houden zich krampachtig vast aan de laatste takjes die boven water blijven om niet te verdrinken. Naast de voortassen, die we inmiddels van de fiets hebben gehaald, moeten nu ook de achtertassen een drogere plaats op de fiets krijgen om niet doorweekt te raken in het water wat soms tot onze knieen komt.
Op een gegeven moment zien we nergens meer pad, en waden ons een weg door het soms snel stromende water, navigerend op de omliggende begroeiing. Het is dat de gps aangeeft dat we bijna in het nabijgelegen dorp zijn, anders hadden we ons toch ernstige zorgen gemaakt. We zien grote vissen op het pad voor ons. Een nat glibberig gevoel langs mijn been; een vis die passeerde. Nog 400 meter; de assen van de fiets zijn inmiddels bijna niet meer te zien in het modderige water. Hopelijk is de fiets (en de roloff naaf) hier tegen bestand...
Langzaam wordt het water minder diep, en lopen we de helling op het dorp in. Een groot bord waarschuwt hier dat de weg overstroomd is. Hadden ze dat nou ook maar aan de andere kant van de weg geplaatst! Vol adrenaline van het avontuur klikken we de tassen terug op de fiets, eten een stuk chocolade voor de nodige energie, en vervolgen de route.
De rest van de route is een stuk rustiger, waarbij we zowaar zelfs tegen het eind van de middag nog in de zon mogen fietsen. Hopelijk zet dit weer zich morgen door, en hebben we weer een aantal droge dagen voor de boeg. Na een groot avontuur en een stuk minder kilometers dan dat we hadden gehoopt te fietsen, komen we aan op de camping. Nu goed uitrusten om morgen weer een groot stuk verder langs de limesroute terug naar huis te navigeren. Maandag maar ook gelijk voor nieuwe buitenbanden kijken, want na 1700 kilometer zijn deze bijna compleet weggesleten.
23 Zondag 8-8
De dag begint droog maar bewolkt. We ontbijten op de blauwe zakken die we bij de vorige camping hebben meegekregen. Verse broodjes met hartig beleg van de vorige dag, aangevuld met honing en jam uit onze handige knijptubes. Nadat we alles weer ingepakt hebben, en de batterijen bij de receptie hebben opgehaald, vervolgen we onze tocht.
De route loopt door een nog steeds veelal vlak dal, waarbij graan- en maisvelden worden afgewisseld met kleine dorpjes en riviertjes. Erg bijzonder is het allemaal niet, maar wel erg aangenaam om doorheen te fietsen. De lucht ruikt frisser, en we genieten zelfs een aantal keer van de zonnestralen die toch nog door het dichte wolkendek heen weten te breken.
Het grote verschil met Nederland is, dat als het hier regent, we meestal in een uurtje hier wel doorheen zijn gefietst en het dan weer droog is, waarbij het in Nederland soms de hele dag lijkt te regenen. Zo worden we ook vandaag weer meerdere malen door een flinke regenbui verrast, maar is deze in het algemeen ook zo weer over, en drogen we vanzelf weer op.
We rijden de gps track vandaag met een korreltje zout, waarbij we afwisselend de track danwel de mullerthal routebordjes volgen. Alle winkels zijn gesloten, en de straten verlaten, op een enkel restaurantje na. We zijn dan ook blij als we een mcDonalds op de route treffen, wat gegarandeerd een volle maag betekent, want de paar chocoladebroodjes van gisteren zijn bij lange na niet genoeg om als lunch te dienen.
Tegen het einde van de dag snijden we nog een stukje van de route af: we rijden langs een dorp minder, en recht naar het dorpje toe waar de camping ligt waar we waarschijnlijk vannacht zullen overnachten. Zo snijden we enkele kilometers af, en omzeilen waarschijnlijk ook enkele buien. Daarnaast kan het voor de achterband geen kwaad, die inmiddels op meerdere plaatsen doorslijtplekken vertoont.
Na een fikse regenbui komen we uiteindelijk aan op de camping, waar de regen is gestopt, en we de tent opzetten en een maaltijd bereiden. Rekening houdend met dat het zondag is, hebben we gisteren alvast eten ingeslagen voor nu: rode kool met aardappelpuree en worst, wat er goed ingaat. Nu kunnen we lekker douchen, alle opgespatte modder en vuil van ons afspoelen, en uitrusten voor de volgende 100 kilometer. Volgens de planning is het nog zo'n 650 kilometer tot nijmegen, en met 7 dagen in het verschiet, wordt het krap aan om de tocht binnen de tijd te voltooien; zeker als we morgen ook nog eerst een nieuwe buitenband moeten scoren.
24 Maandag 9-8
Nog even douchen, de spullen inpakken en weg van onze drassige plaats, op naar de stad. We besluiten met volle bepakking richting de stad te reizen, zodat we niet terug hoeven naar de camping na het halen van de buitenband. De camping ligt namelijk buiten de route, en in de stad kunnen we weer precies onze track verder volgen. Onderweg naar de stad komen we de Kaufland tegen, waar we de boodschappen voor die dag doen: broodjes, brie, ham en vooral veel drinken. Het ontbijt nuttigen we op een bankje een paar honderd meter verderop met uitzicht over de akkers.
De fietsenwinkel die we de vorige dag tegengekomen zijn, oogt erg klein, en naar aanleiding van diverse reclameborden, voeren we het adres van een andere winkel in op de gps, die ons naar een reusachtige fietsenwinkel leidt. Hier aangekomen halen we de zwaar benodigde buitenband, en monteren die gelijk buiten de winkel zelf op de fiets. De roloff naaf blijkt eigenlijk bijna geen problemen te geven bij het verwisselen van de band, wat een hele geruststelling is. We besluiten verder niets te kopen, ondanks het enorme aanbod, aangezien we alles wat we kopen mee moeten slepen naar huis, en fietskleding over een week toch voorlopig niet meer gebruikt wordt. We kunnen nog prima af met wat we mee hebben.
Om nog een beetje afstand te kunnen rijden moeten we wel gaan opschieten, het is door alle toestanden inmiddels al middag, en we hebben nog geen kilometer van de route gereden. We volgen de gps track de stad uit en rijden langs akkers en velden het ene na het andere dorpje door. Eigenlijk is die Limes route best saai, als je de route voor het landschap rijdt. Echte zware heuvels of beklimmingen komen we niet tegen, maar ook de mooie uitzichten ontbreken vandaag een beetje.
We lunchen met de overgebleven broodjes gebruik makend van een picknickbankje onder een grote boom. Zoals we bijna elke dag al hebben meegemaakt hoeven we hier nog geen tien minuten te zitten of de eerste wesp komt alweer een verkenningsronde maken. Met hun drukke, bijna neurotische vliegpatronen maakt dit het eten niet gemakkelijker. Het beest besluit op het papiertje van de brie te landen en het kost vervolgens niet veel moeite om het beest met een dreun het zwijgen op te leggen. Zijn vriendje vind enkele minuten later eenzelfde lot in het pakje ham.
We rijden verder door plaatsen waarvan de namen voor ons Nederlanders steeds grappiger beginnen te klinken. Zo moeten de bordjes van de dorpjes Aha en Leutershausen even op de foto. Het is al tegen het einde van de middag als we uiteindelijk een grotere stad binnenrijden. Het lijkt een middeleeuws fort, met grote muren en oude huizen. Binnen het dorpje is een ijverige markt gaande in toeristenartikelen: zwaarden, kleine riddertjes en allerlei andere snuisterijen. Niet echt bijzonder, en we lopen verder, tot we een klein biologisch winkeltje tegenkomen. Hier worden we verleidt met appelchips en andere vegetarische, biologische producten, en besluiten wat bijzonderheden mee te nemen voor het thuisfront.
We rijden nog enkele uren door, en het begint al donker te worden als we nog steeds geen camping hebben gevonden. We besluiten de bordjes richting een camperplaats te volgen, en hier op goed geluk de tent op te zetten. De camperplaats heeft een douche en toilet tegen betaling, en campers moeten er stageld betalen. Ach, wij hebben toch geen camper. We zetten de tent op op het kleine grasveldje bij de camperplaats en frissen ons op. Het is inmiddels donker als we de instant pasta klaarmaken, gecomplementeerd met de kaas en ham van de lunch. Met een vermoeid gevoel maar een volle maag duiken we de tent in.
25 Dinsdag 10-8
De volgende dag worden we begroet door een stel Nederlandse Duitsers, die met de auto ook op deze camperplek staan. We krijgen een kopje thee aangeboden, wat we dan ook niet afslaan. We maken een praatje, waarbij we te horen krijgen dat in Duitsland wildkamperen, mits je de boel netjes achterlaat, op rustige plekken officieus wordt getolereerd. Goed om te weten.
Een stuk later dan wat we oorspronkelijk hadden gepland, vertrekken we van onze overnachtingsplaats. De dorpjes waar we doorheen rijden worden iets groter en industrieler, en het landschap blijft ietswat saai. We verzinnen een nieuwe activiteit om het fietsen hier interessanter te maken: nummerborden zoeken. In tegenstelling tot in Nederland, gebruiken Duitsers namelijk wel klinkers in hun nummerborden, en worden de eerste paar tekens gevormd door de stad waar de auto vandaan komt. Dus vinden we ART, MILK, MILF en MILO.
We blijven flink doorrijden, en na ongeveer 140 kilometer vinden we, als het inmiddels redelijk donker is, een plekje op een camping. We krijgen een rustig plekje aangewezen. De faciliteiten hier zijn erg goed, en we maken goed gebruik van de gratis douches. We eten pizza uit de pan, die we eerder die dag bij de supermarkt hebben gekocht. Na een erg lange dag fietsen vallen we als een blok in slaap.
Woensdag 11-8
Ondanks dat we vroeg op zijn gestaan, is het toch weer later geworden dan de bedoeling. Bij het uitchecken op de camping blijkt namelijk al snel dat mijn portomonnee in de douches de vorige avond is blijven liggen, en daar nu niet meer ligt. Een kleine zoekactie levert geen resultaat op, en we laten onze gegevens achter mocht het ding alsnog worden gevonden. Gelukkig zat er niet veel meer in.
Ondanks de late vertrektijd kunnen we alsnog stevig doorfietsen. De meeste kilometers maken we tegen het einde van de middag, en eigenlijk gaat het ons steeds minder interesseren hoe vroeg of laat we eigenlijk weggaan. Immers, we rijden toch altijd dan wel weer tot het donker door en rijden dan alsnog een flinke afstand. We zijn gewoon geen ochtendfietsers.
De camping waar we die dag uiteindelijk aankomen is goedkoop, eenvoudig en we mogen zelf een plek voor de tent uitzoeken. Dat laten we ons niet twee keer zeggen, en we planten de tent in de grond naast een stopcontact en een waterkraantje. Zo hebben we alle faciliteiten bij de hand. De camping ligt tussen de Main en de spoorlijn, en we horen nonstop de treinen en boten langskomen. Daar hebben we met een filmpje niet veel last van.
Donderdag 12-8
Bramen plukken als ontbijt
GPS track onbetrouwbaar? Zit soms een stuk van de route af, maar komen er wel.
Proteinen-ontbijt met kwark en milkshake
Drukke stad door
Toch nog lekkere warme dag
Langs de rijn, tegenwind, minder snel dan gehoopt
Dure camping, geen azuur, wel duur. Te groot en te formeel. Doorrijden tot andere camping. Tent in de ochtendschaduw, bijna 2500 op de teller, nog 160 kilometer tot Nijmegen.
NIEUW - Fietstocht Retourtje Praag 2010
Fietstocht Maastricht - Florance 2009
Weersverwachting
Helder en vannacht (zeer) strenge vorst, overdag ook enkele wolkenvelden.
| di | wo | do | vr | |
 |  | |  | |
| ZON | 65% | 30% | 70% | |
| RGN | 0mm/u | 15% | 10% | 10% |
| TMP | -13° | 0° | -1° | -3° |
| WND | NO 2 | O 3 | N 3 | ZO 2 |
Bron: BuienRadar.NL